Νεφελώδης 14 oC
Νάντια Περιστεροπούλου (συνέντευξη)
/ 0
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 41
Είναι στιγμές που χωρίς φειδώ κάτι γιορτάζει μέσα σου σαν να βλέπεις καθαρό φως και μέσα του χνούδι απαλό και μεταξένιο να αιωρείται. Σαν αέρας ζεστός, σαν διακριτικού ψιλόβροχου ευωδιά.
Είναι στιγμές που μια λεπτή συγκίνηση σε βρίσκει, σαν νεφέλη ολόλευκη και γυρεύεις να πιάσεις μια ελπίδα που φεγγοβολά. H τέχνη παίζει στα περιθώρια της σιγής και την ποιότητα του καλλιτέχνη από τις λεπτομέρειες την καταλαβαίνεις. Από την αισθητική περισυλλογή, το προσωπικό ύφος, τον υπαινιγμό. Στην «Ανοιξιάτικη Θύελλα», την ποιητικότερη παράσταση του φετινού χειμώνα, που σκηνοθέτησε ο Βασίλης Χριστοφιλάκης, ανάμεσα σε ένα λαμπρό θίασο νέων μεν, έμπειρων δε ηθοποιών, πρόσεξα τη Νάντια Περιστεροπούλου. Μια μικροκαμωμένη, αεικίνητη κοπέλα, με εφηβικό παρουσιαστικό, φυσικό σφρίγος και μάτια γεμάτα πάθος. Υποδυόταν τη Χέρτα, την άδηλη, φευγάτη ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς. Εναλλαγή εύθραυστης όψης με δυνατή παρουσία. Η Νάντια Περιστεροπούλου είναι ένα πλάσμα χαριτωμένο, επικοινωνιακό, άμεσο, θετικό, γεμάτο ταπεινοφροσύνη. Ένα κορίτσι με γαλήνης φτερά. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που τα μάτια μου καρφώνονται επίμονα στο φρέσκο χορτάρι της πρώιμης άνοιξης. Ή σ’ ένα κλωνάρι αμυγδαλιάς. Και δεν αμφιταλαντεύομαι καθόλου ότι είναι αληθινό. Όπως το ταλέντο και η αφοσίωση της Νάντιας στην τέχνη.
Γεννήθηκα στους Αμπελoκήπους στην Αθήνα, αργότερα μετακομίσαμε στο Γέρακα. Δύο περιοχές εντελώς αντίθετες. Η μία πυκνοκατοικημένη, με τις ψηλές πολυκατοικίες, τις οικογενειακές συγκεντρώσεις σε διαμερίσματα, και η άλλη με σπίτια με αυλές και χωματόδρομους που κάναμε ποδήλατο χωρίς το φόβο των αυτοκινήτων. Όπου κι αν ζούσαμε όμως θυμάμαι ότι το σπίτι μας ήταν πάντα ανοιχτό, πάντα γεμάτο φίλους.
Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;
Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο έγινε στην κατασκήνωση. Ήθελα να συμμετέχω σε μια ομάδα μέσα από την οποία θα αξιοποιούσα δημιουργικά το χρόνο μου εκεί. Ακόμα έχω στα αυτιά μου το γέλιο των θεατών από την παράσταση που δώσαμε τότε.
Σε ενθάρρυνε κάποιος ιδιαίτερα να ασχοληθείς με το θέατρο;
Η ενασχόληση με το θέατρο έγινε από μια βαθύτερη ανάγκη έκφρασης των συναισθημάτων και των σκέψεών μου, από μια ανάγκη να γνωρίσω σε βάθος τη υποκριτική τέχνη και να αποκτήσω θεατρική παιδεία χωρίς να γνωρίζω πού θα οδηγήσει αυτό το ταξίδι, οπότε δεν μπορώ να πω ότι συνειδητά με ενθάρρυνε κάποιος να ασχοληθώ με το θέατρο.
Μίλησέ μου για τους δασκάλους σου στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και τι πήρες από τη διδασκαλία τους;
Δάσκαλός μου και θεατρικός «πατέρας» μου ήταν ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Μας έμαθε να προσεγγίζουμε με ταπεινοφροσύνη το θεατρικό κείμενο, να δημιουργούμε σχέσεις, να είμαστε άμεσοι, να επικοινωνούμε, να παρατηρούμε.
Στον «Κυνηγό», μία από τις πρώτες σου εμφανίσεις, πήρες αμέσως πολύ θετικές κριτικές. Πώς αισθάνθηκες;
Το θέατρο χρειάζεται συνεργασία και συλλογική δουλειά, είχα την τύχη να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουμε την ίδια οπτική για το θέατρο, όπως τον Κώστα Καζανά και τον Βασίλη Χριστοφιλάκη. Ήμουν ευτυχισμένη και μόνο για το γεγονός ότι έπαιζα με αξιόλογους ηθοποιούς.
Τι σας ώθησε, τον Βασίλη Χριστοφιλάκη κι εσένα, να μεταφράσετε την «Ανοιξιάτικη Θύελλα», ένα έργο του Τενεσί Ουίλιαμς που είχε χαθεί;
Διαβάζοντας την «Ανοιξιάτικη Θύελλα» ανακαλύπτεις ότι μέσα σε αυτό το έργο υπάρχουν σε εμβρυακή μορφή όλοι οι ήρωες των μεταγενέστερων έργων του. Εντοπίζεις τις πολυώδυνες σχέσεις, τους ανεκπλήρωτους έρωτες, τις ταξικές προκαταλήψεις, την παραίτηση από τη διεκδίκηση των ονείρων, τις εσωτερικές συγκρούσεις, την αίσθηση της απώλειας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ότι το έργο διαδραματίζεται σε μια εποχή (το έγραψε το 1937) όπου ήταν έκδηλη η κοινωνική και η οικονομική κατάρρευση, όπως αυτό που βιώνουμε κι εμείς τώρα, ήταν τα κίνητρα που μας έκαναν να μεταφράσουμε το έργο.
Πώς νιώθεις που ένα έργο ενός τόσο μεγάλου συγγραφέα ανεβαίνει από το δικό σας θίασο για πρώτη φορά στην Ελλάδα;
Αισθάνομαι τυχερή αλλά παράλληλα αγωνιώ γιατί είναι ένα ρίσκο σε ό,τι αφορά την προσέγγιση ενός τέτοιου έργου. Ένα ρίσκο που αποφασίσαμε να το πάρουμε. Και μας βγήκε σε καλό γιατί μέσα από τις συγκρούσεις, την έρευνα, τον πειραματισμό και τους αυτοσχεδιασμούς στήθηκε μια παράσταση που αναδεικνύει πάνω απ’ όλα το κείμενο του Τενεσί.
Ο Τενεσί Ουίλιαμς εμπνέεται από την ίδια του την οικογένεια για να αναπτύξει τους χαρακτήρες του;
Από την οικογένειά του και από την προσωπική του ζωή. Όταν έγραψε την «Ανοιξιάτικη Θύελλα» δεν είχε σεξουαλική ταυτότητα. Υπήρχε μια πάλη μέσα του, μια θύελλα που δεν μπορούσε να ξεσπάσει, όπως λέει και ο ίδιος. Μέσα από τον Άρθουρ φαίνεται η δίκη του κραυγή αγωνίας να ανακαλύψει και ο ίδιος τον εαυτό του.
Το θεατρικό σύμπαν του Ουίλιαμς αποτελείται κυρίως από δυνατές και σαρωτικές γυναίκες; Αν ναι, γιατί;
Εμπνέεται από τα βιώματα της μητέρας του, η οποία του ασκούσε ασφυκτική πίεση, με το όνειρό της να ανήκει στην υψηλή κοινωνία του Νότου στο «Γυάλινο Κόσμο» είναι η Αμάντα, στην «Ανοιξιάτικη Θύελλα» είναι η κ. Κρίτσφιλντ. Έντονη επίδραση πάνω του είχε και η αδερφή του η Ρόουζ, η οποία έπασχε από σχιζοφρένεια. Ο Τενεσί ποτέ δεν συγχώρησε τον εαυτό του που ήταν απών όταν της έκαναν λοβοτομή. Η Χέρτα της «Ανοιξιάτικης Θύελλας» είναι η Ρόουζ, Διαφαίνεται η σχέση που είχε ο Τενεσί με την αδερφή του, αφού μέσα από το χαρακτήρα αυτό φαίνεται όλη η ευαισθησία και ο δυναμισμός που υπήρχε σ’ αυτόν τον άνθρωπο .Αλλά είναι κάτι πιο βαθύ. Γιατί ο Τενεσί ταυτίζεται με τις ηρωίδες του, τα πάθη τους, τις προσωπικές αδυναμίες τους, τις αυτοκαταστροφικές τάσεις τους.
Σήμερα, με την επικράτηση απόψεων, όπως της διαφορετικότητας, έχει ανοίξει ο δρόμος για νέες αναγνώσεις των έργων του;
Ένας συγγραφέας όπως ο Τενεσί έχει τόσο μεγάλο θεατρικό ενδιαφέρον με αποτέλεσμα να υπάρχουν συχνά ανεβάσματα των έργων του. Το θεατή δεν τον ενδιαφέρει να δει ακόμα μια Μπλανς ή έναν Κοβαλσκι ή έναν Τομ ή μια Αμάντα Γουίκφιλντ. Κάθε πρόταση οφείλει και πρέπει να είναι διαφορετική γι’ αυτό και εμείς έχοντας στα χέρια μας ένα πρωτόλειο έργο του Τενεσί, όπου οι ήρωες έχουν ξαναγραφτεί σε πιο εξελιγμένη μορφή κι έχουν ξαναπαιχτεί, δοκιμάσαμε να αποδομήσουμε το έργο και να κάνουμε τη δική μας πρόταση. Είμαστε μια ομάδα ηθοποιών που «δοκιμάζουν» να κάνουν παράσταση ένα έργο του Τενεσί. Γι’ αυτό η παράστασή μας ξεκινά με την ανάγνωση του έργου και σιγά σιγά στήνεται.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ρόλοι που θα ήθελες στο μέλλον να υποδυθείς;
Δεν έχω αγαπημένο ρόλο. Νομίζω πιο σημαντικό είναι ο συγγραφέας, το έργο, με ποιους θα συνεργαστώ.
Έχει σημασία τι θα παίξεις ή πώς θα το παίξεις, αν θα παίξεις και με ποιους;
Σημασία έχει η πρόβα, το έργο, οι εμπνευσμένοι συνεργάτες...
Τι βιβλία διαβάζεις; Ποιους συγγραφείς;
Ένας συγγραφέας που λατρεύω είναι ο Πασκάλ Μπρικνέρ.
Πόσο σταθερό νιώθεις το έδαφος του «αύριο» για καλλιτεχνικά όνειρα;
Δυστυχώς με τις συνθήκες που βιώνουμε σήμερα οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι άνεργοι και οι επιχορηγήσεις μειώνονται ή καταργούνται. Αλλά τα καλλιτεχνικά όνειρα ποτέ δεν πατούσαν πάνω σε σταθερό έδαφος, ούτε στηρίζονται πάντα στον κρατικό κορβανά. Χρειάζεται προσωπικές θυσίες, εντατική και επίμονη δουλειά και να μη φοβάσαι να ρισκάρεις.
Πώς είναι περίπου μια συνηθισμένη σου μέρα;
Θέλω να είμαι σε εγρήγορση και η κάθε μέρα να είναι διαφορετική. Όταν δεν έχω πρόβες ή παράσταση, συνεργάζομαι με έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει πολλά στη δημοσιογραφία και στις τέχνες, τον Κώστα Νίτσο. Μαθαίνω πολλά δίπλα του.
Με τι γελάς;
Με τους ανθρώπους που... αυτοσαρκάζονται.
Τι μπορεί να σε κάνει να δακρύσεις;
Δεν κλαίω συχνά, περισσότερο θυμώνω με τους πολιτικούς, την απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης, την αδικία, την έλλειψη πολιτισμού στην καθημερινότητά μας.
Αγαπάς τα ζώα; Έχεις κατοικίδιο;
Τα λατρεύω, δυστυχώς ζω στην Αθήνα σε διαμέρισμα. Αν είχα κατοικίδιο, θα αισθανόμουν ότι το έχω εγκλωβισμένο.
catisart
Φωτογράφηση Αντώνης Ψαρράς