Οδός Πατησίων (μέρος πέμπτο)

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 104

Φτάνουμε στο σημείο που η οδός Πατησίων αλλάζει πρόσωπο. Γίνεται φαρδιά με διαχωριστική νησίδα στη μέση.  Στάση Κεφαλληνίας.  Από την γέφυρα που ξεκινήσαμε, ως εδώ ο δρόμος είναι πορώδης άσφαλτος που δεν έχει επιστρωθεί από την δεκαετία του ’50,  είναι πιο στενός και πιο σκοτεινός. Σ’ αυτό βοηθάνε και οι παλιές πολυκατοικίες που κρύβουν τον ήλιο, το καυσαέριο που τις έχει κάνει μες τη μουντζούρα, και το γεγονός ότι πολλές έχουν ήδη πάψει να συντηρούνται από την δεκαετία του ’70.

Εδώ η Πατησίων αλλάζει πρόσωπο. Οριογραμμές οι οδοί Αγίου Μελετίου και Φωκίωνος Νέγρη.  Στη βόρεια γωνία Πατησίων και Αγ. Μελετίου ήταν ένα παλιό τετραώροφο που δε ξέρω αν έχει γκρεμιστεί. Εκεί έμενε  ο Μίμης ο Πλέσσας που ήταν παιδικός φίλος της μαμάς.  Το πιάνο στα παιδικά πάρτι.  Η μαμά πάντα λάτρευε ότι έγραφε ο Μίμης Πλέσσας στην πορεία της καριέρας του.

Στη νότια γωνιά χτίστηκε προς τα μέσα του ’60 το συγκρότημα Μπρόντγουεη με θέατρο (κατόπιν Δανδουλάκη) και σινεμά.  Είχε και μια σκοτεινή στοά με μικρές μπουτίκ που με έπιανε άγχος από το σκοτάδι και δεν έβλεπα την ώρα να ξαναδώ το φως.

Πατησίων και Φωκίωνος Νέγρη η βιτρίνα της Καλογήρου πάντα με όμορφα κομμάτια. Την εποχή που ήταν όλα δικής της κατασκευής και δεν είχε ακόμα αρχίσει να κάνει εισαγωγές Πράντα.  Απέναντι στον ημιώροφο το περίφημο κατάστημα με αποκριάτικες στολές “Βιβή Τσαγανέα” .   Εκεί η μαμά αγόραζε καπέλα και περούκες για να συμπληρώνει τις στολές που μας έφτιαχνε η ίδια με αγάπη και πολύ μεράκι.  Από τις πιο όμορφες δημιουργίες της, η μαρκησία μου,  η κολομπίνα μου και η αμαζόνα μου. Η λευκή περούκα, το μαύρο μαστίγιο και το καπέλο μου ήταν από την κυρία Βιβή Τσαγανέα.

Στάση Κεφαλληνίας, στάση Αγγελοπούλου και στάση ΟΤΕ.

Δεξιά και αριστερά μικρά και περιποιημένα καταστήματα με απόλυτα αγαπημένα μου, τα παιδικά παπούτσια του Μούγερ και του Σιμι.

Ο κινηματογράφος Αελλώ στην στάση Κεφαλληνίας ήταν ένα no no.  Μας έλεγαν να μη πάμε εκεί γιατί θα μας πιάσουν το μπούτι (για να το πω ευγενικά) και λεγόταν ότι κατά τη διάρκεια των προβολών έπαιζαν και τσόντες.  Δε ξέρω, γιατί δεν πήγα, αλλά το να είσαι σε φίσκα τρόλεϊ  Ομόνοια – Πατήσια δεν ήταν πιο ασφαλές.  Αυτό το ξέρω.

Στάση Κεφαλληνίας.  Το δεσποινάριον έρχεται στη ζωή στην κλινική του γιατρού Χριστοφοράκου.  Στην ίδια κλινική βλέπει το φως του κόσμου και η μικρή Τίνα τέσσερα χρόνια μετά.

Αφήνουμε αριστερά το “Μικρό Πολυτεχνείο”  σήμερα κατάστημα νεωτερισμών Μαρκ εντ Σπένσερ αν δε κάνω λάθος.  Το Μικρό Πολυτεχνείο ήταν ανωτέρα σχολή εργοδηγών και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση του Νοέμβρη 1973.

“ΟΤΕΕΕΣ Αλεξαντραααας” φώναζε ο εισπράκτορας από το μικροφωνάκι στην χαρακτηριστική του θέση δίπλα στην πίσω πόρτα. Για μας που πηγαινοερχόμασταν καθημερινά η πιθανότητα να συναντάμε τους ίδιους εισπράκτορες στις ίδιες γραμμές ήταν μεγάλη. Ένας μάλιστα θυμάμαι σε διαδρομές και ώρες  που δεν είχαν πολύ κίνηση, έβγαζε ένα κέντημα και κεντούσε σταυροβελονιά.

Ανώτατη σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (παλιότερα Ανωτάτη Εμπορική). Εδώ δίδασκε Αστικό δίκαιο ο θείος ο Κώστας Φ. Τον θείο Κώστα τον θεωρούσα σοφό με το παιδικό μου μυαλό.  Γιατί όλοι οι μεγάλοι τον έλεγαν αυθεντία και γιατί είχε εκείνο το ατημέλητο μουρτζουφλο-ύφος, που όμως γινόταν γλυκό όταν του μιλούσα. Είχε υπομονή ο θείος με το δεσποινάριον και απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις του. Τις μάζευε το δεσποινάριον γιατί δεν εμπιστευόταν άλλους σε υπαρξιακά προβλήματα όπως γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι την πρώτη του Γενάρη.  Ο θείος Κώστας έμενε λίγο πιο κάτω στην οδό Κάνιγγος και οι μεγάλοι έλεγαν ότι είχε κάνει ειδική ενίσχυση στα πατώματα του διαμερίσματος για να άντεχε το βάρος των βιβλίων του. Ο θείος είχε τεράστια αγάπη στις θεωρητικές επιστήμες και μια ειρωνεία για τις θετικές.  Όταν του ανακοίνωσα σε μια από τις επισκέψεις μου ότι θα γίνω μαθηματικός, μου είπε ότι το πρόβλημα του λαγού και της χελώνας έχει προ πολλού λυθεί και ότι καλύτερα να γίνω νομικός για να διαπρέψω.  Το ίδιο μου έλεγε αργότερα και η φιλόλογος μου η Κόμισσα αλλά τους την έσκασα.

Αφήνουμε αριστερά και πάνω το πεδίον του Άρεως με το περίφημο Γκριν Παρκ του Γιώργου Οικονομίδη και αργότερα του Άλκη Στέα.  Φοβερές γρανίτες τα καλοκαίρια.  Κι εκείνο το πάλκο, έτσι μου ερχόταν να ανέβω και να συστηθώ και με κράταγε η μαμά.

Δυο δρόμοι που θα θυμόμαστε πάντα είναι οι οδοί Χέϋδεν και Δεριγνύ.  Κάποια ανοιξιάτικη μέρα δίνουμε ραντεβού στη Δεριγνύ με τα παιδιά της παρέας.  Τα αγόρια πάνε στη Δεριγνύ και περιμένουν. Η Ντάνυ κι εγώ συναντιόμαστε στην Χέϋδεν και περιμένουμε νευριασμένες γιατί τα αγόρια αργούσαν. Δεν είχαμε και κινητά βλέπεις.  Είδαν κι απόειδαν τα αγόρια και αποφάσισαν να κοιτάξουν πιο πέρα. Μας βλέπουν στη Χέϋδεν έτοιμες για καυγά.  Που είπαμε να βρεθούμε; ρωτά ο Γιώργος με όλη την υπομονή που του είχε περισσέψει.  Δεριγνύ απαντάμε με ένα στόμα.  Από τότε,  ακόμα και σήμερα ακούμε την ίδια ιστορία και από τον Γιώργο και από τον Ερρίκο όταν θέλουν να υπερβάλλουν για την πολυπλοκότητα της γυναικείας σκέψης. Πφ!

Αρχαιολογικό μουσείο Αθήνας. Αυτά τα ωχρά και τα τερακότα χρώματα ήταν πάντα τα αγαπημένα μου.

Το Ακροπόλ Παλλάς που πρόσφατα τυλίχτηκε στις φλόγες ήταν αφορμή να γράψω την δική μου ιστορία της οδού Πατησίων.  Ψάχνοντας στο Γκούγκλη για φωτογραφίες οι περισσότερες είναι αυτές της πυρκαγιάς,  τι κρίμα.  Αριστερά το αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας,  νεοκλασικό στολίδι που χρονολογείται από τα μέσα του δεκάτου ένατου αιώνα.

Το τρόλεϊ περνά έξω από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο.  Είναι καλοκαίρι του 1992. Τα μάτια  δακρύζουν. Πολύ το νέφος σήμερα παρατηρεί ο συνεπιβάτης. Ναι απαντώ. Ένας βρωμοτσίγκος σκεπάζει το κτίριο της Πρυτανείας μετά τη φωτιά του περασμένου Οκτώβρη. Κλαίω για τις καταστροφές.

Το τρόλεϊ περνά μπροστά από το Πολυτεχνείο.  Εδώ είναι στο σχολείο του θείου του Γιάννη και του Νονού μου δείχνει η μαμά.  Τότε θα έρθω κι εγώ εδώ όταν μεγαλώσω.  Η μαμά χαμογελά.

Η μαμά και ο μπαμπάς δακρύζουν όταν το όνομα μου φιγουράρει στις λίστες των επιτυχόντων στο ΕΜΠ.  Ο χώρος είναι τόσο δικός μου πια.  Το αίθριο της αρχιτεκτονικής, το αμφιθέατρο των Χημικών,   τα εργαστήρια στου Γκίνη.  Η καφετέρια στο Πρυτανείο,  ο Λιβανέζος που με κυνηγούσε χέρι ποδάρι, τα πηγαδάκια, οι σπιούνοι, οι πωρωμένοι με τα αμπέχονα, τα ταγάρια.  Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο για τα χρόνια στο ΕΜΠ. Αργότερα μεταφερθήκαμε στου Ζωγράφου.  Που δεν είχε την αίγλη του Πολυτεχνείου.  Ίσως μια άλλη φορά.  Εκεί γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους που έχουν μείνει για πάντα σημαντικοί στη ζωή μου. Δε μ’ αρέσει να αραδιάζω ονόματα.

Το Πλαίσιο, η Στουρνάρα, τα Εξάρχεια λίγο πιο πάνω.

Από την σελίδα της σχολής αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ.  Σχέδιο Καυταντζόγλου.

Σκουπίζω τα μάτια που δακρύζουν .. από το νέφος και κοιτώ δεξιά. Το διαμέρισμα της θείας της Ελενίτσας που πήγαινα τα μεσημέρια για να δω τα ξαδέρφια μου τον Νέστορα και την Τζελη που είχαν τελειώσει την Νομική και έκαναν μεταπτυχιακά.  Κι επειδή ήταν κέντρο όλοι οι φίλοι τους ήταν εκεί μιλώντας για νομικά θέματα και ήμουν σα ψάρι έξω από τα νερά του.

Να και η παλιά Ιταλική σχολή. λα σκοάλα Ιταλιάνα, που αργότερα μεταφέρθηκε στα Πατήσια λίγο πιο πάνω από την Κλωναρίδου.  Το φροντιστήριο Γνώμων όπου λάτρεψα τους γεωμετρικούς τόπους.  Το κατάστημα Μινιόν με τις μπλε ρουά ποδιές του Τσεκλένη, που δεν πηγαίναμε γιατί δεν άρεσε στη μαμά.  Προτιμούσε τον Λαμπρόπουλο, τον Στρατηγίου και την Αθηναία, ήταν μάλλον θέμα στάτους.  Τι να πω. Το τρόλεϊ στρίβει αριστερά για την πλατεία Κάνιγγος.  Αφήνουμε δεξιά τα Χαυτεία, του Λουμίδη που μοσχοβόλαγε ο καφές καθώς το αλεστήριο δε σταμάταγε ποτέ, το καθαριστήριο που πρώτο έφερε αυτόματο μηχάνημα που δίπλωνε πουκάμισα, το φαρμακείο του Μπακάκου, ένα σαλεπιτζίδικο σε μια στοά που με έφερνε ο παππούς για λουκουμάδες.  Τον εφημεριδοπώλη να φωνάζει "εφημερίδεες, πρωινές, απογευματινές, βραδυνές, επίκαιρα, η Δομηηηηη!!!!" Ο παππούς αγοράζει τη Χρύσα Παραδείση σε τεύχη και αργότερα τα δένει για να μάθει το δεσποινάριο να μαγειρεύει.  Αγοράζει και την Δομή που βρίσκεται ακόμα στο σπίτι της μαμάς. Αγοράζει και την γκοφρέτα με τις σημαίες άλλα πάλι ατυχία..  την έχουμε!  Αγοράζει και μια μπίτερ και μια κροκάν Παυλίδου.

Το τρόλεϊ στρίβει αριστερά  και το ταξίδι τελειώνει.

Από τα ανθεστήρια στον Προμπονά  στη Γέφυρα.

Από το εργοστάσιο στο Πάρκο.

Από αστική Αθήνα σε γκέτο αλλοδαπών.

Από εξοχή σε πόλη.

Από εμπορικός δρόμος σε κατεβασμένα ρολά.

Δε ξέφυγα ούτε δέκα μέτρα από την Πατησίων. Αν ξέφευγε θα ήθελα άλλες δέκα αναρτήσεις.  Ίσως και παραπάνω. Πιστεύω ότι έζησα το δρόμο στην αρχή της παρακμής του μα πρόλαβα να δω και ομορφιές.  Όπως και να χει όταν περνάς τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια κάνοντας κάθε μέρα την ίδια διαδρομή, ο δρόμος γίνεται  κομμάτι της ζωής σου.

Κι ενώ άνοιξα τα φτερά και πέταξα μακρυά, και περπάτησα από την λεωφόρο Σίνκο ντε Μάϊο μέχρι την Μπουλεβάρ ντε Σανζ Ελυζέ, και από την Φιφθ Άβενιου μέχρι το Νιέφσκι Πρόσπεκτ, κάθε φορά που ξαναγυρνώ στην οδό Πατησίων, αυτό το ευλογημένο το νέφος μου φέρνει δάκρυα.

Σας φιλώ γλυκά.

Πη Ες . Τη σειρά αναρτήσεων με τίτλο “ Οδός Πατησίων” αφιερώνω στη μαμά μου που είναι μια βέρα Πατησιώτισσα για ογδόντα εννέα συναπτά χρόνια.

Προηγούμενα: Οδός Πατησίων (μέρος πρώτο), Οδός Πατησίων (μέρος δεύτερο), Οδός Πατησίων (μέρος τρίτο), Οδός Πατησίων (μέρος τέταρτο)

Γράφει το Δεσποινάριον

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >