Οδός Πατησίων (μέρος τέταρτο)

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 114

Στάση Άγιος Λουκάς -Κινηματογράφος Σελέκτ.
 

Δε νομίζω να έχω πάει σε κινηματογράφο περισσότερες φορές από ότι  έχω πάει στο Σελέκτ.  Ήταν το κατ’εξοχην χειμερινό μας σινεμά.  Ήταν το ραντεβού του Σαββάτου και πάντα 6 με 8 το απόγευμα. Έφερνε πάντα τις ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη και του Φιλοποίμενος Φίνου. Η προθήκη στην είσοδο ήταν κλασσική. Η Μάρθα Καραγιάννη με ένα πόδι ατέλειωτο, η Χλόη Λιάσκου τσαχπινίζουσα, η Ρένα Βλαχοπούλου να μας κλείνει το μάτι και ο Κώστας Βουτσάς τζόβενο.

Δυστυχώς δε βρήκα φωτογραφία του Σελέκτ όσο κι αν έψαξα. Βρήκα όμως μια του θερινού σινεμά Ηλέκτρα σχεδόν απέναντι.  Όπου τα καλοκαίρια οι τριγύρω πολυκατοικίες έβλεπαν τζάμπα έργα. Φίσκα ήταν τα μπαλκόνια, σίγουρα έφερναν όλο το σόι.

Κάπου εκεί στο ίδιο τετράγωνο άνοιξε το πρώτο κατάστημα με φρέσκα ζυμαρικά.  Πηγαίναμε και παίρναμε ραβιόλια φρέσκα με το κιλό. Η μαμά τα θεωρούσε τρομερές γκουρμεδιές και τα έπαιρνε για τα τραπέζια της.

Στάση Πλατεία Κολιάτσου.

Δυο πλατείες είχε κι έχει όλες κι όλες η οδός Πατησίων. Την πλατεία Κολιάτσου και την πλατεία Αμερικής (η Αγάμων).  Η πλατεία Κολιάτσου ήταν το τέρμα του τρόλεϊ 12 (Κολιάτσου -Παγκράτι).  Το κομμάτι της οδού Πατησίων από την Πλατεία Κολιάτσου μέχρι και την στάση Αγγελόπουλου ήταν γεμάτο καταστήματα υποδημάτων. Δε νομίζω να υπήρχε φίρμα Ελληνική που να μην είχε κατάστημα εδώ.  Με κορωνίδα το κατάστημα της Καλογήρου  στη διασταύρωση Πατησίων και Φωκίωνος Νέγρη. Αλλά σα πολύ να προχώρησα.

Στάση Λυσσιατρείο.

Αφήνουμε αριστερά το παλιό θέατρο “Άννα και Μαρία Καλουτά” όπου όπως μου διηγείται η μαμά πήγαιναν να δουν τα “Καλουτάκια”.  Ο κινηματογράφος Ράδιο Σίτυ δίπλα έφερε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 το σύστημα προβολής “ Σινέραμα” που έδινε την εντύπωση τρισδιάστατης εικόνας.  Παρακολουθώντας την ταινία “Τορα Τορα Τορα” το δεσποινάριον αισθάνεται ότι ήταν απάνω  στο Περλ Χάρμπορ.

Στάση Καλιφρονά.

Εδώ κατεβαίνουμε για να επισκεφθούμε διάφορους αγαπημένους.  Ο νονός και η νονά  μου πριν μετακομίσουν στην Κηφισιά, ο νονός και η νονά της Τίνας (Μιχάλης και Κική ) και γωνία Πατησίων και Καλιφρονά, ο κύριος Κώστας και η κυρία Αργυρώ.  Η κυρίες Αργυρώ και Κική ήταν στο καρέ του κουμ- καν της μαμάς.  Κάθε Πέμπτη εναλλακτικά κάθε μια από τις κυρίες (κάργιες κατά δεσποινάριον) 5-10 το βράδυ δεχόταν τις άλλες και ντουμάνιαζαν το σύμπαν με παρέα τον μπερμπάντη τον μπαλαντέρ.

Από τη στάση Καλιφρονά ως την επόμενη, την πλατεία Αμερικής θα πάμε με τα πόδια. Όχι τίποτε άλλο αλλά πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη στάση Πατησίων και Θάσου 9.  Εδώ πέρασα μέρες και νύχτες ακόμα κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής.  Ήταν το σπίτι της αγαπημένης μου συμφοιτήτριας και κολλητής Ντάνυς, μετέπειτα διπλοκουμπάρας μου αφού με πάντρεψε και βάφτισε και τη Δάφνη μου. 

Γνωριστήκαμε στην οδό Πατησίων, μια μέρα μετά από κάτι εργαστήρια έξω από το Πολυτεχνείο. “Σε είδα στην αίθουσα, περιμένεις το τρόλεϊ ; Ναι κι εσύ; Πάμε λίγο με τα πόδια.  Και πήγαμε και περπατήσαμε μετά χρόνια μαζί. Εκείνη τη μέρα φτάσαμε Θάσου 9 και η μαμά της η κυρία Λώμη μας κέρασε μουσταλευριά με νισεστέ. Οι τρέλες μας, τα διαβάσματα μας, οι αγάπες μας μαζί κι αχώριστες η Ντάνυ και η Δέσποινα.  Άσχετοι χαρακτήρες, εκείνη να ορμά κι εγώ να την συγκρατώ,  εκείνη να τολμά κι εγώ να το σκέφτομαι σαράντα φορές,  εγώ να διαβάζω δυνατά, κι εκείνη να ακούει και να γράφει καλύτερα από μένα. Οι γονείς της με λάτρευαν.  Έλεγαν τι υπέροχο κορίτσι. Η μαμά την συμπαθούσε, έλεγε, τι τρελλοκαμπέρω!

Πλατεία Αμερικής. 

Κατεβαίνω για να πάω στο φροντιστήριο των Αγγλικών μου στου “Χαμπάκη” στη Φωκίωνος Νέγρη.  Στην πλατεία Αμερικής ακριβώς πίσω από το πάρκο της πλατείας μένει η κυρία Μένη και ο κύριος Ρενέ.  Η κυρία Μένη ήταν άλλη μια κυρία από την συνομοταξία “κάργιες”, ίσως η πιο φανταχτερή. Φόραγε ένα κατακόκκινο κραγιόν, ήταν κοντή και ψήλωνε με κάτι δωδεκάποντα, είχε ένα εντελώς κορακί κοντό μαλλί και τα ήθελε όλα δικά της.  Έτσι κάποτε χώρισε με τον κύριο Ρενέ και σταμάτησε να έρχεται στο καρέ.  Την αντικατέστησε μια κοκκινομάλλα που τη λέγανε Βιολέτα κι εμείς τη λέγαμε “Αβιο-ιολεττα” και νευρίαζε η μαμά. Και για να ολοκληρώσω το κεφάλαιο “ κάργιες” έφυγε και η Αβιο-ιολεττα και προέκυψε η κυρία Νίκη που ήταν μια χαρά κυρία.  Και έμενε στον Άγιο Λουκά.  Και ήταν και άλλες δυο κυρίες, η κυρία Ρένα που με το που έφτανε έδινε παραγγελία, Δεσποινάκι χρυσό μου, ένα μέτριο.  Και η κυρία Μινια που ερχόταν απ του δαιμόνου την άκρη, τους Αμπελόκηπους.  Αυτό δεν ήταν καρέ, ήταν ένα μάτσο Αβιο-ιολες. Θεός σχωρες τις όσες έφυγαν. Κατά βάθος τις αγαπούσα κι ας ντουμάνιαζαν το σύμπαν παρέα με τον εραστή τον μπαλαντέρ.

Κι ένα τραγουδάκι που μ’αρεσει πολύ..

….συνεχίζεται

Προηγούμενα: Οδός Πατησίων (μέρος πρώτο), Οδός Πατησίων (μέρος δεύτερο), Οδός Πατησίων (μέρος τρίτο)

Γράφει το Δεσποινάριον

TeAr: Η μόνη φωτογραφία του "Σελέκτ" που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και την μεταφέρω είναι μάλλον θολή αλλά αυτοί που θέλουν να 'διακρίνουν' τις αναμνήσεις τους υποθέτω οτι θα δούν αυτό που χρειάζεται για να τους κάνει να χαμογελάσουν.

Αριστερά πρόγραμμα του 'Σελέκτ'  στo κέντρο το "Σελέκτ" όπως ήταν  και δεξιά όπως είναι σήμερα

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >