Κατά τόπους νεφελώδης 14 oC
Οδός Πατησίων (μέρος τρίτο)
/ 1
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 112
Δυο βήματα πίσω. Στο πρώτο μέρος της σειράς "Οδός Πατησίων” ανέφερα το νεοκλασικό στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Λασκαράτου. Βρήκα μια εξαιρετική φωτογραφία στο site Panoramio και το φέρνω εδώ να το δείτε. Χρόνια το έβλεπα στη στροφή του τρόλεϊ. Δείτε τους περίτεχνους προβόλους στα μπαλκόνια και τα ωραία κάγκελα.
Σαν να το φαντάζομαι στην εποχή του. Κάτω η κουζίνα στο μέσον οι χώροι υποδοχής και στον τελευταίο όροφο τα υπνοδωμάτια. Με τους ενοίκους και το προσωπικό τους να είναι πάντα απασχολημένοι καθώς εναλλάσσονται οι τέσσερις εποχές στα παλιά νοικοκυριά. Στα μπαλκόνια του τελευταίου ορόφου βλέπουμε ένα μικρο δείγμα ζωής. Είναι γεμάτα γλάστρες. Κάποιος τα ποτίζει.
Κάποιος που πήρε το χθες και ίσως το εκτιμά κιόλας. Ποιος ξέρει. Συνήθως τα νεοκλασικά που καταστρέφονται είναι περιπτώσεις πληθώρας κληρονόμων.
Στάση Άγιος Λουκάς
Χάνεται μέσα στην γκριζίλα της πολυκατοικίας του ’60 ο ναός του Αγίου Λουκά που χτίστηκε στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Τσίλερ. Βυζαντινός μετά τρούλου που πήρε την τελική του μορφή με κωδωνοστάσια και νέα πρόσοψη λίγο πριν τα μέσα του εικοστού αιώνα.
Τα παιδάκια στα σχολεία της περιοχής είχαν μια χαρά μόλις άρχιζε η σχολική χρονιά (τον Οκτώβρη τότε) ερχόταν η γιορτή του Αγίου Λουκά να θυμίσει την ξενοιασιά του καλοκαιριού που έσβησε. Οι παλιοί θα θυμούνται ένα καστανά που άλλαζε θέση στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας ανάλογα με την κίνηση.
Άγιος Λουκάς. Και το όνομα αυτής Δέσποινα. Εκεί βαφτίστηκε το δεσποινάριον, εκεί παντρεύτηκε η μαμά, η θεία Νίκη, η θεία Ρέα, ο θείος Γιάννης και ο θείος Ριχάρδος. Βυζαντινός μετά τρούλου και δυο κωδωνοστάσια.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 είπανε ότι πιάσανε κάτι ναρκομανείς στο προαύλιο του ναού. Όλοι οι ξερόλες είπανε τότε ότι φταίει η νεόδμητη παράπλευρα φοιτητική εστία και το φοιτηταριό. Θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου.
Στάση Άγιος Λουκάς. Απέναντι από την εκκλησία σχεδόν ανοίγει στα τέλη του ’50 ένα κατάστημα διακόσμησης που αναλάμβανε και κορνιζώσεις. Με μοντέρνα προθήκη δανέζικο στυλ. Ιδιοκτήτης ο Έδισον Βήχος που πρωταγωνίστησε σε παλιές Ελληνικές ταινίες . “Ο αγαπητικός της Βοσκοπουλας” και το έργο “ Δάφνις και Χλόη” γυρίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’30 σε παραγωγή του Παναγιώτη Δαδήρα και σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου. Η μαμά ενθουσιάστηκε με την άφιξη του καλλιτέχνη και θεώρησε καλό να τον υποστηρίξει στην αρχή της καινούργιας καριέρας ζητώντας του συμβουλές για το νεόδμητο της Κυπριάδου. Η συνεργασία κράτησε για λίγο, και ότι απέμεινε είναι 4-5 πίνακες (καθόλου κακοί θα έλεγα). Όμως η μαμά αρνήθηκε να βάλει έξω από το σπίτι το φανάρι που της πρότεινε ο κύριος Έδισον δηλώνοντας ότι δε θα κάνει το σπίτι της “μπορντέλο”. Βέβαια δε του το είπε κατάμουτρα του ανθρώπου, αλλά το είπε σε όλους τους άλλους.
Στάση Άγιος Λουκάς.
Το κομμωτήριο “ Γιαννάκης” ήταν ο “Αγγελος” μας στα Πατήσια και ακόμα καλύτερος. Ο κύριος Γιαννάκης και η κυρία Φώφη είχαν ένα υποδειγματικό κομμωτήριο. Στην αρχή ήταν αριστερά στην Πατησίων όπως πάμε νότια και μετά μεταφέρθηκαν σε κατάστημα σε καινούργια πολυκατοικία δεξιά. Ο κύριος Γιαννάκης ήταν πραγματικός κύριος. Έκανε μόνο το κούρεμα και σε λιγοστές πελάτισσες (όπως η μαμά). Μαύρο παντελόνι, άψογο λευκό πουκάμισο. περιποιημένα χέρια, ευγενικός και λιγομίλητος. Απαγορευόταν το κουτσομπολιό στυλ κατινέ στου Γιαννάκη. Όλες οι κοπέλες χαμογελαστές και περιποιητικές άσχετα πόσο μικρή ήταν η πελάτισσα. Ο κύριος Γιαννάκης έκοβε και τα μαλάκια του δεσποινάριου από νινί που ήταν.
Η κυρία Φώφη τροφαντή πανέμορφη γυναίκα με το πιο όμορφο ακαζού χρώμα στο μαλλί ήταν υπεύθυνη για τις βαφές. Όπου οι βαφές γίνονταν σε χώρο εσωτερικό και όχι στο κυρίως σαλόνι. Η κυρία Φώφη ήταν αδελφή της μητέρας της Έλενας Ναθαναήλ, που ως παιδί την είχα πετύχει μερικές φορές στο κομμωτήριο. Είχε και η κυρία Φώφη μια κόρη που ήταν ακόμα πιο όμορφη από την Έλενα. Η κυρία Φώφη άντεξε όλες μου τις νεανικές και εφηβικές τάσεις με το χρώμα των μαλλιών. Θέλω μες της έλεγα. Μα Δεσποινάκι μου, έχεις μακρυά μαλάκια, δε θα είναι σικ. Θα σου προσθέτουν χρόνια. (Εγώ αυτό ήθελα, να με περνάνε για εικοσάρα την δεκαεφτάρα). Αν σου κάνω μες θα πω στο Γιαννάκη να σε κουρέψει σαν την Έφη Μελά. Οοοχι με τίποτα.
Τελικά η πελάτισσα έχει δίκιο και βγήκα με μες και μακρύ μαλλί σαν εικοσιεφτάρα και γούσταρα κι από πάνω. Και μόλις άρχισαν να βγαίνουν οι ρίζες έκανα μια βαφή και ξανάρθα στα καστανά ίσα μου.
Στο υπόγειο του Γιαννάκη είχαν πεντικιούρ και η ίδια κυρία έκανε και μανικιούρ. Το πρώτο μου μανικιούρ το έκανα στο Γιαννάκη κάτω από ένα σεσουάρ. Δε θυμάμαι το όνομα της κυρίας, αλλά το πρόσωπο της ποτέ δε θα το ξεχάσω. Ποτέ. Γλυκιά ευγενική με ένα θλιμμένο βλέμμα. Αισθάνθηκα άσχημα που μια κυρία πιο μεγάλη από μένα με φρόντιζε έτσι. Γιατί όλοι έλεγαν ότι εργαζόταν για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Κι ευτυχώς είχε πολύ πελατεία, όμως αυτή η ανισότητα με είχε προβληματίσει. Γράφοντας θυμήθηκα. Ήταν η κυρία Ρούλα. “Θα σου βάλω ένα απαλό ροζ γιατί είσαι κοριτσάκι ακομα”
Το κομμωτήριο του κυρίου Γιαννάκη έκλεισε όταν πήρε σύνταξη. Ο κύριος Γιαννάκης και η κυρία Φώφη δεν υπάρχουν πια αλλά έγραψαν ιστορία στη στάση “ Άγιος Λουκάς” την εποχή που ο δρόμος εξελισσόταν σε αστικό κέντρο.
Συνεχίζεται...
Προηγούμενα Οδός Πατησίων (μέρος πρώτο) , Οδός Πατησίων (μέρος δεύτερο)