Ένα χρόνο χωρίς facebook
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 73
Πάει ένας χρόνος που πέταξα από πάνω μου τον νεοέλληνα και το μέσο που με έσπρωχνε να τον παρακολουθήσω και να βυθιστώ στην απογοήτευση.
Με πιάνει τρόμος αγαπητέ όσο σκέφτομαι ότι μπορώ να σε ξανασυναντήσω. Δεν μπορώ να σε εξαφανίσω άλλα μπορώ να μη σε βλέπω τόσο.
Ήταν Ιανουάριος του 2011 όταν είπα να αποχωρήσω από το μέσο κοινωνικής δικτύωσης με ζαρτιέρες. Το μέσο που ήσουν περισσότερο κλειδοροσκόπος από κλειδαροσκοπούμενος.
Ήταν Σεπτέμβριος του 2007 όταν η φίλη Μαρία Χ. μου είπε για το facebook. Ήταν οι μέρες λίγο πριν τις εκλογές του 2007, όταν ο στρατηγός άνεμος, οι UCKάδες, οι Αμερικανοί και άλλοι βάρβαροι οργανισμοί κάψουν την Πελοπόννησο και επιδιώξουν να ρίξουν τον Τσάβες της Μεσογείου. Ήταν παράλληλα η εποχή που τα σεμινάρια στο εξωτερικό διαδέχονταν το ένα το άλλο και το μέσο αυτό στην αρχή της ύπαρξης του. Ήταν μια διέξοδος να διατηρήσεις κάποιου τύπου επαφή με τον κόσμο που συναντούσες στο εξωτερικό. Επιπλέον μια συμφωνία κυρίων που είχα κάνει με κάποιους φίλους από το εξωτερικό και κάποιους από το εσωτερικό, το κατέστησε χρήσιμο μέσο, ώστε να αναδημοσιεύουμε στο προφίλ μας ενδιαφέροντα άρθρα από εφημερίδες που διαβάζαμε, ώστε να είναι ορατά σε όλους και να τα διαβάσουν και αυτοί.
Και μετά η Μαρία (όχι η φίλη μου) η χωλή γνώρισε το facebook και άρχισε με τις ξαδέρφες της να ψάχνει να με βρει. Με έβρισκε και με έκανε add. Εγώ τι να κάνω τη δεχόμουν, πρώτον, για το πρόβλημα αναπηρίας που είχε και δεύτερον γιατί την ήξερα και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Έφτασα που λες να έχω γύρω στους 420 φίλους που γνώριζα από πριν προσωπικά άλλους λιγότερο άλλους περισσότερο. Πρόσθεσε δε καμιά 20αριά που δεν γνώριζα αλλά ήταν τύποι όπως ο Χωμενίδης, ο Τατσόπουλος ή ο Αριστείδης Χατζής. Για κάποιους πιθανόν να ήμουν η Μαρία τους η χωλή αλλά είμαι βέβαιος ότι ήταν ελάχιστοι.
Ήταν λοιπόν κάπου το 2009 αγαπητέ μου όταν εισέβαλε ο απεχθής νεοέλλην από παντού. Ανέβαζε Οικονομόπουλο, αναδημοσίευε μπαρούφες από το troktiko και όταν ήρθε το ΔΝΤ έγραφε ELLINES KSIPNISTE REEEEEEEE. Γινόταν μέλος σε γκρουπ όπως το «Όλα γίνονται για κάποιο λόγο τίποτα δεν είναι τυχαίο» ή «Όλοι οι Έλληνες σε μια σελίδα μπορούμε» ή το κορυφαίο της απαιδευσιάς «Δες ποιος βλέπει τις φωτογραφίες σου και το προφίλ σου». Διέδιδε ότι αν το 50+1% ψηφίσει λευκό στις εκλογές ο ΠτΔ είναι υποχρεωμένος βάσει Συντάγματος να διαλύσει τα κόμματα και έβριζε που δεν πήραμε τα λεφτά από τους Ρώσους, τους Κινέζους και τους Κιρκινέζους. Ανέβαζαν κακόγουστες φωτογραφίες και έγραφαν με greeklish ελληναράδικα τσιτάτα. Κάπου εκεί το μέσο έχασε τον χαρακτήρα του τον αρχικό ή τουλάχιστον όπως εγώ τον είχα εκλάβει και έγινε τύραννος. Από παρακολουθούμενος έγινα παρακολουθητής και αγανακτούσα - αλλά όχι σαν τους αγανακτισμένους του καλοκαιριού την μεγαλύτερη μαζική φούσκα των τελευταίων ετών που ξεκίνησε από το facebook – αγανακτούσα λοιπόν και είπα ότι θα φύγω οριστικά για να σωθώ.
Πάει χρόνος αγαπητέ και ηρέμησα. Πριν το κάνω νόμιζα ότι θα ξαναμπώ, ότι δεν θα μπορέσω να αποδράσω από τον ηλεκτρονικό μικρόκοσμο που είχα δημιουργήσει. Πέρασε όμως ένας χρόνος και δεν επιθύμησα να τους ξαναδώ. Τόση βλακεία αγαπητοί μάλλον δεν θα ξαναδώ συγκεντρωμένη.
Θα μου πεις μπορούσες να επιλέξεις τους φίλους σου και να μην κάνεις add τον οποιονδήποτε. Σου ξαναλέω όμως ότι τους ήξερα είτε λίγο είτε πολύ όλους πριν το facebook. Θα μου πεις ότι και που έφυγες αυτοί συνεχίζουν να υπάρχουν. Το ότι υπάρχει όμως και η ακτινοβολία της πυρηνικής ενέργειας δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να κοιμάμαι στη Φουκοσίμα.
Πέρασε ένας χρόνος αγαπητέ και μου έρχεται αναγούλα σκεπτόμενος το facebook το οποίο από την διαγραφή του λογαριασμού μου δεν μου έλειψε ούτε ένα λεπτό.
Απέδρασε λοιπόν από τη βλακεία που θα το κατακλύζει τώρα που έχουν σφίξει τα πράγματα περισσότερο. Ελπίζω τα γκρουπ τύπου «Οι 300 κλέφτες από τη Βουλή στο Γουδή» να μην έχουν 80.000 μέλη με τα 40.000 από αυτά στις προσεχείς εκλογές να τους ψηφίζουν. Ή άμα μείνεις χλεύασε την βλακεία και την θεωρία συνωμοσίας που δεν θα βρεις τόση ούτε στο Mein Kampf.
Για το τέλος ένα ενδιαφέρον βίντεο εδώ.
Μιχάλης Σπετζόπουλος
ζει στην Πάτρα.
Πρωταγωνιστές









