Νεφελώδης 15 oC
Οδός Πατησίων (μέρος δεύτερο)
/ 2
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 114
Angela, γωνία Πατησίων και Ροστάν. Ο συνδυασμός χειμερινού και θερινού σινεμά. Μικρή μα συμπαθητική αίθουσα με καθίσματα από κόκκινο βελούδο. Τα καλοκαίρια όλοι στην ταράτσα.
Υπάρχουν στιγμές από τα μικρά μας χρόνια που είναι ανεξίτηλα χαραγμένες στο μυαλό για κάποιο λόγο. Πιθανότατα γιατί κάποια εμπειρία η εικόνα τις σημάδεψε. Με θυμάμαι στην θερινή αίθουσα να βλέπω το έργο “Ενας άνδρας και μια γυναικα”, με την Ανούκ Αίμε και τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Τι εργάρα, τι μουσική τι αγάπη! Μοντέρνο αρχιτεκτόνημα για την εποχή του το σινεμά Άντζελα. Πριν κτισθεί εκεί. υπήρχε ένα διώροφο σπίτι όπου στο ισόγειο ήταν το γαλακτοπωλείο του Μινέττα και ήταν ιδιοκτησία του Λευτέρη του Μουζάκη, ιδρυτή της βιομηχανίας κλωστών “Πεταλουδα”.
Δεξιά η έρημη κόκκινη βίλα Κλωναρίδη. Στο blog της ομάδας Παυσανίας υπάρχει ένα ωραιότατο άρθρο για την κόκκινη εγκαταλελειμμένη βίλα. Σαν παιδί θυμάμαι την δεσποινίδα Κλωναρίδη με τα δυο σκυλιά της. Ήδη ήταν προχωρημένης ηλικίας.
Στάση Κλωναρίδου. Κατεβαίνω από το τρόλεϊ για λίγο. Εδώ είναι η δική μου στάση. Ακριβώς μπροστά από το παλιό εργοστάσιο ζυθοποιίας Φιξ. Απέναντι από το εργοστάσιο ένα διώροφο λευκό σπίτι γνωστό σαν “Λευκή βίλα Κλωναρίδη”. Αρχικά ιδιοκτησία Κλωναρίδη αγοράστηκε από τον Εμμανουήλ Παυλίδη κάπου ανάμεσα στο 1900 και 1915 για να χρησιμοποιηθεί σαν θερινή κατοικία. Τότε τα Πατήσια ήταν από τις ωραιότερες εξοχές της Αθήνας. Το 1917 όταν η δεσποινίς Δέσποινα Παυλίδου (γιαγιά του δεσποινάριου) παντρεύτηκε τον κύριο Ροδόλφο Δρακούλη (παππού του δεσποινάριου), το σπίτι αυτό έγινε μόνιμη κατοικία της νέας οικογένειας. Σ’αυτο το σπίτι γεννήθηκε και η δεσποινίς Δάφνη Δρακούλη (μαμά του δεσποινάριου). Σ’αυτο το σπίτι έφυγε η κυρία Δέσποινα Δρακούλη σε πολύ νεαρή ηλικία 48 ετών. Σ’αυτο το σπίτι ήρθε αργότερα μωρό το δεσποινάριον και πέρασε τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής του.
Μνήμες από το “ παλιό παλιό το σπίτι” -έτσι συνήθιζα να το λέω πάντα-έχω σε μορφή στατικών εικόνων. Ψηλά κάγκελα χώριζαν τον κήπο από την οδό Πατησίων. Δυο ημικύκλιες μαρμάρινες σκάλες οδηγούσαν στο κεφαλόσκαλο του ορόφου. Δυο τεράστιοι φοίνικες στόλιζαν τον κήπο. Δροσερά μπούζια φύτρωναν γύρω γύρω από τους φοίνικες.
Οι φωτογραφίες είναι από το σπίτι της Πατησίων 318. Στην μεσαία ο μπαμπάς κρατά με καμάρι το δεσποινάριον και απέναντι διακρίνουμε το εργοστάσιο του Φιξ.
Στάση Κλωναρίδου κινηματογράφος Την δεκαετία του ’60 στη θέση της “λευκής βίλας” χτίζεται ο μεγαλύτερος μέχρι τότε κινηματογραφος της Αθήνας. Το όνομα αυτού Πιγκάλ και η χωρητικότητα 1800 θέσεις. Από τις πρώτες κλιματιζόμενες αίθουσες. Αργότερα στεγάστηκε εκεί μια αγορά ηλεκτρικών ειδών. Ήδη όμως το δεσποινάριον είχε μεταφερθεί λίγο πιο βόρεια στην περιοχή Κυπριάδου.
Στάση Κλωναριδου. Εκεί σταματά και το σχολικό του Αρσάκειου του Ψυχικού που μεταφέρει το δεσποινάριον για τρία χρόνια στο πρώτο του σχολείο.
Γωνία Πατησίων και Γαλατσίου. Στον ίδιο χώρο που σήμερα λειτουργεί ένα Starbucks, το γαλακτοπωλείο του Νώντα και του Θεμιστοκλή. Τρίκυκλη μοτοσυκλέτα και ο Νώντας μοίραζε γάλα φορώντας ένα χοντρό πέτσινο που τον προστάτευε από τη χειμωνιάτικη υγρασία. Ο Νώντας και ο Θεμιστοκλής πιο παλιά ήταν τα “γαλατάκια” συνομήλικοι της δεσποινίδος Δάφνης και παρέα στα παιχνίδια της γειτονιάς. Νομίσματα στις ράγες του τραμ, γινόντουσαν κοπίδια, και τα κοπίδια έκοβαν χαρτονένιες φιγούρες του Καραγκιόζη, και το θέατρο σκιών έπαιρνε σάρκα και οστά στην Πατησίων 318.
Εκεί έφτασε το λαντό με την μικρή Τίνα στα τέσσερα μου χρόνια. Με ένα μωρό λεπτούτσικο κι ένα σωρό πακέτα δώρα για το δεσποινάριον. Δεν την έφερε ο πελαργός, ήρθε με λαντό! Τα δώρα σαν καλόπιασμα που θα πρεπε τώρα να μοιράζομαι αγάπες, παιχνίδια και αγκαλιές.
Πατησίων 316, η μάντρα του κ. Μίχα με οικοδομικά υλικά. Λόφοι τα τσαϊλια και ο ασβέστης. Τα λευκά γοβάκια του δεσποινάριου με peep toe και φιογκάκι μπάζουν όταν ανεβαίνει στο λόφο με τον ασβέστη και βουλιάζει μέσα. Κλάμα, ήταν τα πρώτα γοβάκια. "Εσύ παιδί μου δε θα πάψεις ποτέ να είσαι αγοροκόριτσο". Με άλογα γινόταν κάποτε οι μεταφορές. Ηνίοχος ο Ταξιάρχης που δε μου άρεσε το όνομα του και τον έλεγα Ζαχαρία. Φήμες έλεγαν ότι κάποτε αφηνίασε το άλογο του Ταξιάρχη στον Άγιο Λουκά και έπαθε ο κόσμος τραμπάκουλο.
Στάση Κλωναριδου. Με παίρνει η ανάμνηση και με σηκώνει. Καιρός να ξαναμπώ στο τρόλεϊ. Έχουμε δρόμο ακόμα.
Ένα Κάνιγγος παρακαλώ!
Αν δεν το διαβάσατε δείτε το: Οδός Πατησίων (μέρος πρώτο)
Γράφει το Despinarion