Οδός Πατησίων (μέρος πρώτο)

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 2

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 168

"Και τα λουλούδια τις γιορτής,
δε το 'βαλες στο νου σου,
πως τα 'στειλε για σένανε,
μονάχα ο παππούς σου”

Το γράμμα ήταν καρφιτσωμένο στην ανθοδέσμη που παραδόθηκε Πατησίων 318. Μια αγκαλιά τριαντάφυλλα όλα ροζ για ένα μικρο κοριτσάκι.

Στα λουλουδάδικα του Προμπονά, πίσω από την Γέφυρα στο τέρμα της οδού Πατησίων ήταν πρωί πρωί στις 2 Ιουνίου ο παππούς.

Όταν ένας δρόμος που σημαδεύει την ζωή σου ρημάζει και καίγεται, είναι η ώρα που θυμάσαι πως ήταν και πως έγινε. Ακούγεται λίγο μελό, όμως ο καθένας μας έχει μια παρακαταθήκη που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το συναίσθημα.  Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, και για τις άλλες που θα ακολουθήσουν είναι η είδηση της πυρκαγιάς που ξέσπασε στο Ακροπόλ Παλλάς .  Ένα ακόμα πλήγμα στην πόλη και στον δρόμο μου. Στο δρόμο που άρχισε η δική μου ιστορία. Στο δρόμο που δε θα ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν.

Τέρμα Πατησίων.  Μετά την γέφυρα, άλλος κόσμος εκεί, πάει για Παμμακάριστο,  Λεόντειο Λύκειο και Ποδονίφτη. Στα παιδικά μου μάτια όταν πέρναγες τη γέφυρα ήταν σα να βρισκόσουν σε άλλη πόλη.  Η δική μου τέλειωνε στη γέφυρα. Η παλιά Αλυσίδα.  Η Αγία Βαρβάρα, βυζαντινή εκκλησία μετά τρούλου και χτισμένη με πέτρα πελεκητή, ήταν το τέρμα. Χρόνια στα σκαλιά της Αγίας Βαρβάρας, ένα μαύρο κουβαράκι, μια γυναίκα στα μαύρα ζητιάνευε, με λιακάδα και με βροχή.  Αρηνουλα μου είχε πει το όνομα της όταν επέμεινα στη μαμά να την ρωτήσουμε. Αρηνούλα, γωνία Πατησίων και Αγίας Λαύρας.


Στην ίδια γωνιά ένα θερινό σινεμά από αυτά που έπαιζαν σε επανάληψη τα χειμωνιάτικα. Η Καμέλια, που φυσικά δεν υπάρχει πια.  Στο ισόγειο του κτιρίου που χτίστηκε εκεί, ένα υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, έχει κόσμο ουρά απ’ έξω.  Από τα πρώτα που εγκατέστησαν πόρτα ασφαλείας.  2011, ο κόσμος μέχρι να έρθει η σειρά του βρίσκει από το τίποτα λόγους να τσακωθεί με τον μπροστινό, να γκρινιάξει, να διαολοστείλει.

Στέκομαι και κοιτώ απέναντι.  Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 χτίστηκε εκεί το οικοδομικό συγκρότημα “Χαρα”.  Ένα μοντέρνο συγκρότημα πολυκατοικιών από τα πρώτα της μοντέρνας αστικής Αθήνας.  Πόσο διαφορετικό από τις κλασσικές πολυκατοικίες των προηγούμενων δεκαετιών! Με πάρκα, με εξωτερικές σκάλες με κοινόχρηστους χώρους. Στη "Χαρά" έμενε η Σουζάνα. Έτσι την επισκέφτηκα. Στα μικρά μου μάτια οι σκάλες από μπετόν φαινόντουσαν φτηνιάρικες. Το μόνο που είχα για μέτρο σύγκρισης ήταν οι μαρμάρινες σκάλες των νεοκλασικών της Κυπριαδου.

Σήμερα μετά από τόσα χρόνια και παραστάσεις, πιστεύω ότι ήταν μια σωστή κίνηση για ένα μοντέρνο και λειτουργικό συγκρότημα κατοικιών.  Το σπίτι της Σουζάνας ήταν πολύ μοντέρνο. Είχε καλάμια στην είσοδο και γκρίζους τοίχους.  Σαν να έμπαινες στο διαμέρισμα του Λάμπρου Κωνσταντάρα και της Μαίρης Αρώνη, σε ελληνική ταινία.   Η μαμά έλεγε ότι μοιάζει με εργατικές πολυκατοικίες, και βέβαια η μαμά το έλεγε υποτιμητικά, αλλά η μαμά δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής η της πόλης.  Στο ισόγειο της "Χαράς" άνοιξε ένα πολύ διαφορετικό ζαχαροπλαστείο.  Το λέγανε (αν δε με απατά η μνήμη)  Fujiyama κι έφτιαχνε καταπληκτικές τούρτες.

Αργότερα το εκπληκτικό παγωτό του Κανάκη της Νέας Φιλαδέλφειας φτάνει στο τέρμα Πατησίων από δυο αδέλφια παραγιούς του που ανοίγουν το καινούργιο ζαχαροπλαστείο ” ΧΑΡΑ “.  Μέχρι και ο παππούς που δεν άλλαζε τον Κανάκη με τίποτα,  μας κέρναγε παγωτό στη "ΧΑΡΑ" πια.   Ο στενός διάδρομος στο παγωτατζίδικο μοσχοβολάει σαλέπι.

Στην διπλανή πολυκατοικία στον ημιώροφο με την τεράστια τζαμαρία, η μαντεμουαζέλ Ντενίζ παραδίδει μαθήματα μπαλέτου. Ταραταμ ταταμ ταραταμ ταταμ μια κυρία με μαλλί λάχανο κοπανάει τα πλήκτρα ενώ η  μαντεμουαζέλ Ντενίζ  αναφωνεί ” μπατμον κάθε τρία!”. Θέλω να χορεύω μόνο κοντά στην τζαμαρία για να με βλέπουν οι περαστικοί.  Μα τι Ουλάνοβα είμαι εγώ με τα μπαλαρινικά μου αν δε κάνω παράσταση. ” Πείτε στο Δεσποινάκι ότι ο χορός γίνεται μπροστά στον καθρέφτη, όχι στο παράθυρο! ”  Όλοι τους πια ξέρουν καλύτερα από μένα!

Ανεβαίνω στο τρόλεϊ 3 Πατήσια-Αμπελόκηποι.  Προορισμός πλατεία Κάνιγγος, μιάμιση δραχμή.

Αφήνουμε αριστερά την βίλα Δρακοπούλου. Στα παιδικά μου μάτια ένα μυστήριο πίσω από ένα μαντρότοιχο. Ένα στοιχειωμένο σπίτι, ένας κήπος γεμάτος ξερά χόρτα. Μαθαίνω ότι πριν λίγα χρόνια ξέσπασε εκεί μια πυρκαγιά.  Φτάνουμε στη διασταύρωση Πατησίων και Σαρανταπόρου.  Δεξιά κάτω είναι το εικοστό τέταρτο δημοτικό σχολείο.  Από πάντα! Εκεί πήγαινε η μικρή δεσποινίς Δάφνη Δρακούλη συνοδευόμενη από τον Ντικ τον πρώτο, μετά τον Ντικ τον δεύτερο, μέχρι που κάποιοι  γείτονες έριξαν φόλες και πάει ο δεύτερος της δυναστείας.  Εκεί πήγαινε και η Τίνα. Που ήταν μινιόν και ομορφούλα και της έδωσαν μια ανθοδέσμη να δώσει στον Παττακό. Κι ο Παττακός την χαιρέτησε κι εκείνη δεν ήθελε μετά να πλύνει τα χέρια της και την κάναμε πέρα σα να ήταν  μίασμα.

 Δεξιά κάτω είναι και το Σπόρτιγκ που γινόταν της τρελής τις Κυριακές.

Γωνία Λασκαράτου και Πατησίων, ένα εγκαταλελειμμένο νεοκλασικό με σαρακοφαγωμένα παντζούρια. Πανέμορφο σπίτι πάντα μόνο κι έρημο παραδομένο στο χρόνο. Δίπλα ήταν μια αποθήκη με σανό που αργότερα έγινε σουπερμάρκετ Βασιλόπουλος. Ξαφνικά ξεφύτρωσαν εκατοντάδες σουπερμάρκετ από το πουθενά.

Στάση Σωτηριάδου.  Δεξιά κάτω στην Ιακωβίδου γινόταν κάποτε η λαϊκή.  Και μόλις έστριβες αριστερά στην οδό Τσίλερ ήταν το σπίτι της θείας Νίκης πριν μετακομίσει στην Κηφισιά.  Πολύ ωραίο νεοκλασικό επίσης με περίπλοκα κάγκελα και μεγάλο κήπο. Εδώ ερχόμουν τις Πέμπτες για να κάνω μαζί με τον Αποστόλη μάθημα αγγλικών με τον κύριο Ρόζεμπους. Που ήταν εβδομήντα και.. και ήθελε και ουίσκι την ώρα του χάου ντου γιου ντου. Και αλμυρά αμύγδαλα.

Στάση Σωτηριαδου. Εδώ  κατέβαινα για να περιμένω το τρόλεϊ που θα με πήγαινε Κάνιγγος και μετά με τα πόδια Χαριλάου Τρικούπη στο σχολείο μου. Εδώ όλο και κάποια συμμαθήτρια θα έβρισκα να πάμε μαζί. Συνήθως ήταν η Ελεν  και η Ιωάννα . Στη διαδρομή μπορεί να έμπαινε και η Όλγα.  Τα πρωινά τρόλεϊ νούμερο 3 γέμιζαν με τα κορίτσια που πήγαιναν στις Καλόγριες.  Στάση Σωτηριαδου.  Μιάμιση δραχμή για τα ναύλα, μιάμιση δραχμή για κουλούρι με τυρί!

Απέναντι ο φούρνος του Μαρτίνη από την Ήπειρο. Πατησίων και Ζαμπελίου.  Στάση τραμ, στάση τρόλεϊ, στάση για φρέσκο ψωμί.

…. η επόμενη στάση, Κλωναρίδου ..

Γράφει το despinarion

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >