Να τα πούμε;

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 59

Αυτές τις μέρες που όλα θέλουν το απαλό πέπλο της χαράς και της θαλπωρής τι πιο γλυκό απο αναμνήσεις που έρχονται και κατακλύζουν την καρδιά και το μυαλό. Με χιούμορ που αγγίζει την αυτοσάτιρα, χαμόγελο και νοσταλγία.

Tα κάλαντα του Don

Δεν θυμάμαι πότε πρωτοείπα κάλαντα..
Ίσως εγώ να ανακάλυψα τα κάλαντα..
Απόκρυφα κείμενα της Νεκράς Θάλασσας αναφέρουν ότι κάποιος Δωκκενίδης έψαχνε τον Ιωσήφ για να του αναγγείλει ένα χαρμόσυνο γεγονός τραγουδιστά! Επίσης ότι οι λόκαλ τσοπαναραίοι τον πλήρωσαν για να φύγει επειδή από τις τσιρίδες του έκοβαν το γάλα οι γίδες..Στα ίδια κείμενα παρουσιάζεται πάλι το ίδιο πρόσωπο,τρεις μέρες μετά,αφού έφυγαν οι μάγοι και συστήνεται στον Ιωσήφ ως σύμβουλος επενδύσεων.Από τότε αγνοείται η τύχη των δώρων στη φάτνη..


Στα πιο πρόσφατα τώρα.


Πραγματικά δε θυμάμαι πότε πρωτοπήγα για κάλαντα..Κάπου εκεί,στις αρχές των 70ς.
Από τα κάλαντα πάντως θυμάμαι κράτησα πρώτη φορά στην τσέπη μου ολόκληρο χιλιάρικο. Σαν κόπος από Χριστούγεννα και πρωτοχρονιά βέβαια.Ιλιγγιώδες ποσό θα έλεγα για τότε.
Εξαργυρώθηκε σε παιχνίδια.Ένα ξύλινο φρούριο σαν αυτά που βλέπαμε στα κόμικς της εποχής να πολιορκούν οι Ινδιάνοι,ήταν το μεγάλο απωθημένο.Είχε και ρέστα , αλλά δεν έχω κρατήσει την απόδειξη για να θυμάμαι τι άλλο πήρα..

Πιο μετά είχαμε κάνει τιμ..Με το μπραδερ και ένα πρώτο ξάδερφο.Οργανωμένα πράματα.Ένας τρίγωνο,ένας μελόντικα και ο τρίτος ένα χάρτινο κουτί στολισμένο χριστουγεννιάτικα για τις εισπράξεις.
Κάναμε πρόβες μια δυο μέρες πριν,βγάζαμε πρόγραμμα σε ποιον θα πάμε και πότε,κατά κύριο λόγο σε συγγενείς,την εποχή που τα μισά Ιλίσια ήταν..συγγενείς!

Πόσο λυπάμαι,έχοντας αυτές τις εικόνες στη μνήμη μου, όταν μαθαίνω ότι κάποιος από αυτούς δεν υπάρχει..άνθρωποι που χα να δω 30-35 χρόνια..
Τα χρόνια περνούν και από την εποχή της αθωότητας μπαίνουμε στην εποχή της καφρίλας..

Το τιμ έχει χαλάσει και έτσι κανονίζουμε στο παρά πέντε με όποιον αλητήριο από τη γειτονιά θεωρεί ότι δεν είναι αρκετά μεγάλος για το άθλημα..

Θυμάμαι κάτι σπαρταριστά σκηνικά,όπου σ' ένα σπίτι κάποιος μας είχε δώσει ..δίφραγκο(3 άτομα..)και ένας τρίμαγκας από την παρέα βγάζει μια δραχμή και του την πετάει με τη χαρακτηριστική κίνηση του αντίχειρα,λέγοντας"χουβαρντά,έχεις ρέστα.."
Η σ ένα ζαχαροπλαστείο,όπου πάλι οι τρεις,λάβαμε ως αποζημίωση για την επίδειξη των φωνητικών ικανοτήτων ένα(1)μελομακάρονο..όχι από ένα..ΕΝΑ..σε χαρτοπετσέτα πάντως.
Βγαίνοντας το ίδιο παλικάρι τραβάει μια τεράστια ροχάλα στο σωρό με τους κουραμπιέδες που ήταν δίπλα στην πόρτα..Τόσο τεράστια που σηκώθηκε ...κουρνιαχτός από τη ζάχαρη!
Μ αυτά και μ αυτά έχω φτάσει 3η γυμνάσιου και τα κιμιάζω με μια τεράστια μορφή,το συχωρεμένο το Δημήτρη Ρ.


Και μπαίνουμε σε μια σουρεάλ φάση για τα κάλαντα..Βγαίνουμε Χριστούγεννα,ξεκινάμε κατά τις 7 το πρωί,πηγαίναμε σε ότι μαγαζί βρίσκαμε ανοιχτό και μετά βουρ στα κουδούνια..να μην υπάρχει το άλλοθι του "μας τα παν άλλοι.."Πετυχαίνουμε κάτι καλόπαιδα απ το σχολείο,"ρε τι ώρα βγήκατε;" "Α,εμείς; απ τις 5!" φυσικά και έλεγε μούσι,αλλά αυτό έδωσε ιδέα στο Μητσάρα τον αξέχαστο..
"Ρε-μου λέει-την πρωτοχρονιά είσαι να βγούμε απ τις 1 τα μεσάνυχτα; Κανείς δε θα μας τη λέει ότι βγήκε πιο νωρίς!"
Ε, τόπε και το κανε..Μου 'ρθε μια πάρα απ το σπίτι και ξαμοληθήκαμε σε μια νύχτα γεμάτη θάματα και..πολλά καντήλια!
Ξεκινήσαμε από μια γατόγρια της γειτονιάς που την είχαμε στο μάτι..φυσικά δε μας άνοιξε και αρχίσαμε τις κατάρες"άνοιξε γιατί τη νέα χρονιά θα μείνεις χωρίς γάτες.."

Μην τα πολυλογώ,μέχρι που χάραζε μόνο ένας που έπαιζε χαρτιά με κάτι άλλους μπελαμήδες μας άνοιξε..παρατήρησε μάλιστα ότι του φέραμε γούρι..
Όλοι όσοι έφταναν στο "ποιος είναι"δεν το συνέχιζαν και πολλοί μας έβριζαν,όπως και εμείς αυτούς άλλωστε! Στους πιο αθυρόστομους,βουτάγαμε τα χαλάκια της πόρτας και όποιος είχε,τα στολίδια έξω απ την πόρτα.

Είχε ξημερώσει για τα καλά πλέον και μπαίνουμε σ ένα μαγαζάκι με ψιλικά κάπου στο Παγκράτι..είχε και 4-5 ανθρώπους μέσα.."Να τα πούμε;""να τα πείτε ,να πείτε.."και πετάγεται μια μαντάμ"αλλά να πείτε καλά!όχι σαν αυτούς που μας ήρθαν 3 τα ξημερώματα και μας ξύπνησαν και μας έβριζαν και γέλαγαν..να έτσι γέλαγαν!"Είχαμε πέσει κάτω απ τα γέλια και ο ένας έσπρωχνε τον άλλο για να φύγουμε γρήγορα.

Λίγο πιο μετά πετυχαίνουμε τον Αλέξη το Λογοθέτη,το γιο του Ηλία Λογοθέτη φίλο και γείτονα,ο οποίος είχε βγει και τα λεγε με..κλαρίνο!

Ο δικός μου ενθουσιάστηκε.Βουτάει το κλαρίνο και άρχιζε να χτυπάει τα κουδούνια"ρε ξέρεις κλαρίνο ; ''του λέω.."φυσικά όχι,τώρα θα πέσει το χοντρό γέλιο"
Να πω ότι ο μακαρίτης ο Δημήτρης είχε ένα μίνι συνθεσάιζερ Κάζιο και είχε γράψει τη μελωδία στη μνήμη και έκανε ότι έπαιζε στα πλήκτρα..
Οι πιο πολλοί που μας άνοιγαν το έκαναν χάζι καθώς δεν είχαν ξαναδεί τέτοιο πράμα.Σε κάτι γριές σήκωνε ψηλά τα δάχτυλα και έλεγε"Κοίτα!παίζει και με τηλεπάθεια!"Η ατάκα της ημέρας πάντως ήταν σ ένα κομμωτήριο,μπουκάρουμε"να τα πούμε;""ε,και δεν τα λέτε..""δεν τα λέμε!"και φεύγουμε.

Περιττό να αναφέρω ότι μόνο για τα λεφτά δε βγαίναμε..άντε να μαζεύαμε τους φραπέδες για κάνα πενθήμερο.Ήμασταν σπόρτσμαν,εραστές του αθλήματος.
Το σχολείο τελειώνει ..και τι κάνουμε; πλησιάζουν οι γιορτές..

Με κάτι μπάκουρους που πηγαίναμε μαζί στο Γαλλικό Ινστιτούτο μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες..περνάν οι γιορτές χωρίς κάλαντα; και ξαμολιόμαστε..στο πολύ χύμα."όταν μας ανοίγουν πετάμε τσιγάρα,ξηγημένοι; "Η Πλάκα είναι ότι τα μαζέψαμε χοντρά...Ίσως επειδή μας φοβόντουσαν όπως είπε κάποιος απ την παρέα..Είχαμε εισπράξει και ένα"σα δε ντρέπεστε ,κοτζάμ άντρας"Όπου και να ήμασταν μετά,επαρχίες, εξωτερικά,φαντάροι ,δε ξέρω ΄γω τι,τις γιορτές είχε κάλαντα!

Μέχρι το '91 κράτησε αυτή η παρέα και τα κάλαντα του don dokken..Οι εισπράξεις πήγαιναν σε πόκα και 21 που στήναμε αργότερα το απόγευμα...γύρω απ το τραπέζι θυμόμασταν ποιος μας έδωσε τα πιο πολλά,κάνα γκομενάκι,κάναν περίεργο, καμιά σέξι θεία και ξανά γελάγαμε..

Σήμερα,σπάνια ακούω κάλαντα στο σπίτι,λόγω δουλειάς ίσως και λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και ζήλου από τη νέα γενιά.Αν παρ' όλα αυτά πετύχω καμιά κομπανία από παιδάκια(όχι από αθίγγανους και λοιπούς αγνώστου φυλής και εθνικότητας..)στο δρόμο ,σε κάνα μαγαζί με ένα χαμόγελο ξεστομίζω αυτό που περιμένουν να ακούσουν.."πείτε τα!"και πάντα είμαι γαλαντόμος για όλες τις αναμνήσεις που μου ξυπνάνε..και όταν φύγουν τα παιδάκια,για το ένα δάκρυ που πνίγω για το συχωρεμένο το Δημήτρη..

Με υγεία.

retromaniax

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >