Κυρίως νεφελώδης 22 oC
Αθήνα, Δεκέμβριος 2011
/ 0
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 65
Ιπποκράτους. Πρωί. Κάτω στα πόδια μου ακουμπισμένο, αφημένο, πεσμένο ένα δαχτυλίδι το κοιτάζω, στέκομαι και το παρατηρώ.
Μπροστά μου σκύβει κάποιος και το πιάνει. Δικό σας, μου λέει, ενώ συγχρόνως μου δείχνει στο μέσα μέρος του, επίμονα το σκάλισμα, 18, 18 χρυσό, χρυσό δικό σας, πάρτε το, εσείς το είδατε πρώτος, εσείς το βρήκατε, δώστε μου 4 ευρώ. Το κοιτάζω, τον κοιτάζω. Εκατό μέτρα πιο κάτω παίζει σε επανάληψη την ίδια σκηνή. Λέει ακριβώς τα ίδια λόγια. Ούτε μια λέξη παραπάνω, παρακάτω.
Πατησιών –στο ύψος του μουσείου. Μεσημέρι. Νεαρός, πεζός, διασχίζει κάθετα τον δρόμο, το μηχανάκι που περνά εκείνη την στιγμή τον χτυπά και τον ρίχνει στην άσφαλτο. Ο οδηγός της μηχανής κατεβαίνει και αρχίζει στις βρισιές και στις κλωτσιές τον χτυπημένο, του φωνάζει μέσα στα άλλα πως του έσπασε το φανάρι ο παλιό μαλάκας. Ανεβαίνει στη μηχανή και φεύγει βρίζοντας. Μια ηλικιωμένη κύρια που παρατηρεί τη σκηνή πλησιάζει τον τραυματισμένο νεαρό και προσπαθεί να τον βοηθήσει. Αυτός πιάνεται από πάνω της και με τα χίλια ζόρια κάθεται στο πεζοδρόμιο ματωμένος. Η γυναίκα τον περιποιείται και τον ρωτά αν νοιώθει καλά. Την ευχαριστεί και φεύγει. Το ίδιο κάνει και η γυναίκα. Λίγα μέτρα πιο κάτω η γυναίκα, φωνάζει βοήθεια μου έκλεψε το πορτοφόλι και το κινητό. Εκατό μέτρα πιο πάνω το μηχανάκι και ο οδηγός του περιμένουν τον «τραυματισμένο». Ανεβαίνει και φεύγουν με ταχύτητα.
Ακαδημίας –έξω από τον κινηματογράφο Έλλη. Απόγευμα νωρίς. Σοβαρός κύριος, άψογα ντυμένος, με πλησιάζει με χαιρετά ευγενικά καλώντας μέ με τ’ όνομά μου. Δεν τον γνωρίζω. Δεν μου θυμίζει τίποτα. Είμαι γιατρός, μου συστήνεται, είχα κουράρει προ δεκαετίας τη μητέρα σας στο Λαϊκό νοσοκομείο, δε με θυμάστε; Δεν θυμάστε που σας είχα εξυπηρετήσει; Βρίσκομαι σε μια μεγάλη ανάγκη, ο γιος μου είναι βαριά άρρωστος, είναι ήδη στις Ηνωμένες Πολιτείες, χρειάζομαι χρήματα, αρκετά. Σας παρακαλώ -σας παρακολουθώ στις εργασίες σας, πάτε καλά, μπράβο σας – σας παρακαλώ δανείστε μου δυο χιλιάδες, συμπαρασταθείτε μου, σταθείτε μου, όπως στάθηκα και εγώ στη μητέρα σας.
Λεωφόρος Αλεξάνδρας. Έξω από το νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Απόγευμα αργά. Δίπλα από μια μεσόκοπη γυναίκα που έχει μόλις βγει από το νοσοκομείο, σταματάει Ι.Χ αυτοκίνητο. Ο οδηγός κατεβάζει το τζάμι και με σπαστά Ελληνικά ρωτάει αν πηγαίνει καλά για το αεροδρόμιο. Η γυναίκα του εξηγεί ότι είναι στο αντίθετο ρεύμα και πρέπει να γυρίσει αντίστροφα. Τον καθοδηγεί ευγενικά. Ο οδηγός την ευχαριστεί και τhς λέει ότι βιάζεται, πρέπει να πάει όσο πιο γρήγορα γίνεται να παραλάβει τη γυναίκα του που έρχεται από τη Ρουμανία, έχει καθυστερήσει και δεν έχει χρήματα να βάλει βενζίνη. Η γυναίκα βγάζει και του δίνει 50 ευρώ. Ο οδηγός βάζει εμπρός και φεύγει με φορά προς το πεδίον του Άρεως, δεν στρίβει αριστερά. Η γυναίκα πίσω του χειρονομεί δείχνοντας αριστερά.
Πανεπιστημίου και Oμήρου. Βράδυ. Μια νεαρή κοπέλα, αρκετά συμπαθητική, κλαίει γοερά και μέσα από τα αναφιλητά λέει ότι της έκλεψαν τη τσάντα της με το πορτοφόλι και το κινητό και τώρα πώς θα γυρίσει στη Κόρινθο στο σπίτι της που δεν έχει χρήματα και τρόπο να ειδοποιήσει τους δικούς της. Σας παρακαλώ, δώστε μου 10 ευρώ να πάρω τον προαστιακό για την Κόρινθο. Ένα εξ ίσου συμπαθητικό και νεαρό κορίτσι, περαστικό – πρωτοετής φοιτήτρια, από την επαρχία- της δίνει όλο το χαρτζιλίκι της, βγάζει χαρτομάντιλα, της σκουπίζει τα δάκρια, την παρηγορεί, την περιποιείται. Το επόμενο βράδυ στο ίδιο σημείο το ίδιο κλάμα. Η ίδια κοπέλα. Η ίδια πόλη. Η Κόρινθος.
του Θοδωρή Γκόνη