Θα στα πω όπως τα έζησα

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 66

Θα στα πω όπως τα έζησα. Δεν μπορώ να σου κρύψω τίποτα, με ξέρεις άλλωστε. 22 χρόνια πάνε που ζεις μαζί μου.

Σε φοβόμουνα, και συνήθως –λένε –ό,τι φοβάσαι το παθαίνεις. Ίσως για να καλύψω ένα συναισθηματικό κενό μέσα μου, μάλλον ασυναίσθητα για να τιμωρήσω τον εαυτό μου, σε άφησα να με συναντήσεις το 1989. Δυο χρόνια αργότερα, στην καλύτερη φάση της ζωής μου, έχοντας μια καλή δουλειά, με αρκετά χρήματα, κοινωνική ζωή και με μια σχέση που με απογείωνε, θέλησα μόνος μου να μάθω επιτέλους το όνομα σου. Ήξερα ότι σε κουβαλάω μαζί μου, μέσα μου, αλλά ήθελα να το επιβεβαιώσω. Μου είπαν πως σε λένε HIV. Για την ακρίβεια έχεις AIDS μου ανέφεραν και δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια ζωής! Πάγωσα! Σταμάτησε ο χρόνος, ένιωθα ότι έμεινα εντελώς ακίνητος, και όλοι οι άλλοι γύρω μου έτρεχαν, με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Ήξερα ότι θα ανεβάσεις ένα έργο με μένα πρωταγωνιστή, και εσύ διάλεξες να είναι τραγωδία. Αλλά όχι δεν θα σου κάνω την χάρη, εγώ θα είμαι ο κεντρικός ήρωας, εγώ θα πάω τον ρόλο εκεί που θέλω. Η πρώτη μου παρουσία στην σκηνή δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η σχέση μου με εγκατέλειψε, η οικογένεια μου με αποδέχτηκε, αλλά η μάνα μου δεν με αγκάλιασε ποτέ. Ψυχρή όπως πάντα. Πίστευα ότι τώρα θα μας δινόταν η ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά, να σπάσουμε τον πάγο και εκδηλώσουμε συναισθήματα ανάμεσα μας, να αγκαλιαστούμε… Δεν το καταφέραμε. Αντιθέτως με συμβούλευσε ‘‘βγες γρήγορα από την σκηνή και κρύψου’’.

Ενοχή, φόβος, τύψεις, περισσότερη ντροπή. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Φεύγω για να μάθω καλύτερα τον ρόλο μου στην Αγγλία. Τι να μάθεις έλεγα στην Ελλάδα. Σε τρία νοσοκομεία κάνω την ίδια εξέταση, και κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα. Σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακούω, μου κόβονται τρεις φορές τα πόδια. Γιατί άραγε βασανίζω έτσι τον εαυτό μου; Ο τρίτος γιατρός που μου το ανακοίνωσε, σφίγγοντας μου το χέρι και με ένα ζεστό χαμόγελο, μου δίδαξε καλά τον ρόλο μου. Έγαλε από πάνω μου την ενοχή και με ελευθέρωσε. Είμαι έτοιμος να βγω ξανά στην σκηνή.

Γυρίζω Ελλάδα, γίνομαι εθελοντής στο Κέντρο Ζωής, μια νέα τότε οργάνωση για το AIDS, και  απογειώνω τον ρόλο μου. Πρώτη μου εμφάνιση στο σανίδι, πάνω σε ένα ιστιοπλοϊκό –ποιος εγώ που σιχαίνομαι και φοβάμαι την θάλασσα! –να αρμενίζω 6 φορές όλο το Αιγαίο. Από την Ρόδο να φέρω το σκάφος στο Πειραιά για να δείξουμε στον κόσμο ότι εμείς οι οροθετικοί μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες καταστάσεις. Για πρώτη φορά έρχομαι ουσιαστικά αντιμέτωπος με τους φόβους μου, τους υπερνικώ, και για πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι την ζωή όπως θα ήθελα να ήταν: ωραία, λαμπερή, χαρούμενη. Κάτω από την απειλή του θανάτου –εκείνα τα χρόνια το AIDS, ήταν θανατηφόρα ασθένεια –ζω τα καλύτερα μου χρόνια. Γελώ ατελείωτα, χορεύω ασταμάτητα, τραγουδώ αδιάκοπα, αγκαλιάζω τους φίλους μου, κάνω σχέσεις, ερωτεύομαι. Ένα ατελείωτο βαριετέ. Γύρω μου ο θάνατος σκορπά τον τρόμο στους συμπρωταγωνιστές μου, και τους εξαφανίζει από την σκηνή.

Κοιτώντας τώρα κάποιες από τις φωτογραφίες εκείνων των παραστάσεων –δεν ξέρω αν πρέπει να λυπηθώ ή να χαρώ –αναγνωρίζοντας τον εαυτό μου ως τον μόνο επιζόντα ανάμεσα σε …ξεχασμένους. Σαν πρωταγωνιστής πάω το έργο όπου θέλω. Μετατρέπω την τραγωδία σε ευχάριστη κωμωδία και το απολαμβάνω. Το έργο συνεχίστηκε για μένα αρκετά χρόνια με επιτυχία, και έρχεται το 1997 και όλα αλλάζουν. Κάτι νέο εμφανίζεται στην θεατρική σκηνή. Το AIDS με τις νέες θεραπείες μετατρέπεται σε χρόνιο νόσημα. Άλλο έργο από εδώ και πέρα. Παίζω μεν σε πολυτελή θέατρα, σε υπερπαραγωγές, αλλά κάτι δεν μου αρέσει. Δεν με εξάπτει να ζήσω τα συναισθήματα μου, δεν με βοηθά να νιώσω το ότι δεν υπάρχουν περιθώρια και πρέπει τώρα να τα δώσω όλα. Η αλήθεια είναι ότι με κουράζει. Για να αντέξω στην σκηνή παίρνω χάπια, 28 με 30 την ημέρα! Οι παραστάσεις δεν ενθουσιάζουν, και αφήνουν αδιάφορο το κοινό και εμένα. Αναγκάζομαι να παίζω δεύτερους ρόλους. Καινούργια χάπια για να αντέξω. Κι αυτά με γερνάνε, με διαλύουν. Μου σακατεύουν το μυαλό, την καρδιά, το σώμα. Γερνάωωωω!

Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέπτη και δεν τον αναγνωρίζω. Λιποδυστροφία μου είπαν, αλλάζει το σώμα σου. Δυο φορές πέφτω σε βαθιά κατάθλιψη. Αλλά σαν καλός ηθοποιός δεν το βάζω κάτω. Συνεχίζω το θέατρο και ξέρω πλέον ότι θα πεθάνω σε μεγάλη ηλικία πάνω στην σκηνή. Το κοινό δεν βρίσκει ενδιαφέρουσες τις παραστάσεις μας. Πολλές φορές μας αποφεύγει, η πολιτεία σκέφτεται να σταματήσει για καλά τις επιχορηγήσεις μας. Οι ηθοποιοί της δικής μας σκηνής, όσοι δεν αντέχουν, αναγκάζονται να παίζουν ρόλους που δεν επιθυμούν, φθείρονται. Αλλά όσοι είναι καλοί, όσοι είναι δυνατοί, και επιθυμούν το χειροκρότημα της ζωής το εισπράττουν. Δεν στο κρύβω –εσύ με ξέρεις καλά, εσύ με έβγαλες στο θέατρο –είμαι πιστεύω καλός ηθοποιός. Μπορεί να έχω μπει τώρα με τα νέα φάρμακα στην ‘‘κατάψυξη’’ –φυσικά παίρνω λιγότερα τώρα –αλλά πάντα ψάχνω για ρόλους που μου χαρίζουν την αποδοχή, την αναγνώριση και τον χειροκρότημα μου.

Κόντρα στον καιρό δουλεύω πολύ, και που και που κάνω και επιτυχίες. Η αλήθεια είναι ότι ίσως γερνάω, και υπάρχουν στιγμές που κουράζομαι από αυτήν την παράσταση του παραλόγου στην ζωή. Αλλά σαν όλους τους σταρ, αναπολώ κι εγώ εκείνα τα πρώτα χρόνια των επιτυχιών μου στην σκηνή, και ειλικρινά εκείνα τα χρόνια δεν θα τα άλλαζα με τίποτα. Γιατί τότε εγώ ήμουνα –και φυσικά θα παραμείνω – ο πρωταγωνιστής.


                                                                                          Σαν σταρ που είμαι με ξέρεις              
                                                                                           με το μικρό μου όνομα,
                                                                                                Παναγιώτης      

*Ο Παναγιώτης είναι Εθελοντής και εξυπηρετούμενος στο Κέντρο Ζωής 'Για την υποστήριξη όσων ζουν με HIV/AIDS"

ΚΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ Για την υποστήριξη όσων ζούν με  HIV/AIDS
Διοχάρους 9

115 28 Αθήνα
τηλ: 210.7294747
Fax:210.7240425
http://www.kentrozois.gr

                                                   

protagon

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >