Γυναίκα δηλητήριο!

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 71

Όπως σας είπα την προηγούμενη Πέμπτη, παίδες, όφειλα να καταστρώσω επειγόντως σχέδιο τιμωρίας αυτού του κυνικού αρχιλαμόγιου ονόματι  δόκτωρ Αναστάσης Βυζόγκονας.

Διότι κάτι τέτοιοι  άνθρωποι κάνουν τα γουρούνια να φαίνονται ευωδιαστά παίδες μου αγαπημένοι. Και αφού δεν υπάρχει θεός να τους τιμωρήσει που εκμεταλλεύονται τόσο κυνικά τις αδυναμίες του μαλακισμένου ανθρώπινου είδους (ή αν υπάρχει ξεχάστηκε στην τηλεόραση βλέποντας το ριάλιτι της συναδέλφου  θεάς Αννούλας  Βίσση) κάποιος έπρεπε να το κάνει. Θα μου πείτε άμα η άλλη είναι τόσο μαλάκω που πάει και χρεώνει την πιστωτική της εν μέσω οικονομικής κρίσης για να βάλει 2 λίτρα σιλικόνης στο βυζί ενώ δεν έχει να βάλει 2 λίτρα βενζίνης στο ρεζερβουάρ, τι να της κάνει κι ο Θεός; 

Η θειά μου, γνωστή ρόμπα των βορείων προαστίων (περισσότερο γνωστή ως μάνα του θρυλικού ξαδέρφου μου Σάκη), λέει ότι άμα θέλει ο άλλος να γίνει ρόμπα κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει!  Σωστό αλλά μπορεί τουλάχιστον να εκδικηθεί τον εκμεταλλευτή της βλακείας του. Γιατί αυτό ακριβώς σκόπευα να κάνω: θα γινόμουν  η Ρομπέν των ρομπών!

Η λογική μου έλεγε να περιμένω λίγο, να το πάω κάπως λάου λάου το πράμα αλλά ο ασυγκράτητος χαρακτήρας μου διαφωνούσε. Στη βράση κολλάει το σίδερο!Έδωσαλοιπόν στον εαυτό μου μόνο μια βδομάδα α) για να τσεκάρω πως δουλεύει το σύστημα και β) να εντοπίσω ποια είναι η αχίλλειος πτέρνα του ώστε να του την πατήσω.

Αγόρασα λοιπόν με την πιστωτική της μάνα(τζερ) ένα κοντό κόκκινο και σέξι φουστανάκι με το οποίο έμπαινα στο ιατρείο (περιττό να σας πω πως το σιχάθηκα τόσο που το έβγαζα αμέσως μόλις έβγαινα. Από το ασανσέρ κιόλας. Η ανυπομονησία μου αυτή κόντεψε μάλιστα να προξενήσει έμφραγμα σε ένοικο του τρίτου όταν άνοιξε η πόρτα και με είδε με τα εσώρουχα να προσπαθώ να φορέσω το τζην μου. «Τι κάνεις εκεί κορίτσι μου;» ψέλλισε. «προσπαθώ να νιώσω άνθρωπος και όχι μπουρδελοϋπάλληλος πριν βγω στον έξω κόσμο» απάντησα εγώ χωρίς να είμαι καθόλου σίγουρη πως έβγαζα νόημα. Μάλλον δεν έβγαζα δηλαδή αν κρίνω από το το γεγονός ότι ο άνθρωπος απέφυγε να μπει μαζί μου στο ασανσέρ…)

Τα συμπεράσματα που έβγαλα μετά την πάροδο της εβδομάδας που λέγαμε ήταν συνοπτικά τα κάτωθι:

-Μούφα ήταν ο ισχυρισμός του ότι δεν είχε δουλειά. Φουλ ήμασταν. Κόσμος και κοσμάκης παρέλασε από δω μέσα σε μια βδομάδα!
-Έλεγε τραγικά ψέματα στις πελάτισσες. Με έβαζε κάθε τόσο να πηγαίνω στο μπάνιο και να του τηλεφωνώ στο κινητό. Εγώ έλεγα το δελτίο καιρού ή κανά ανέκδοτο κι αυτός μου απαντούσε σαν να ήμουν η Αννα Βίσση φερ΄ειπείν (έχω κάνει μέσα σε μια βδομάδα εκτός από τη Βίσση, τη Βανδή και την κυρία Μοιραράκη!). Έλεγε φράσεις όπως: «Ναι Αννούλα μου, ναι αγάπη μου, θα στο φτιάξω εγώ, μην ανησυχείς βρε κουτό. Ναι θα σε πάρω μετά γιατί τώρα έχω κόσμο!» Μετά άφηνε το τηλέφωνο και χαμογελούσε: «Η Αννούλα η Βίσση», έλεγε εμπιστευτικά, «πολύ αγχωμένο αυτό το κορίτσι, δεν ξέρω τι να το κάνω …»

«Μπα; Έχετε πελάτισσα τη Βίσση;» ρωτούσε το θύμα αμέσως όλο περιέργεια. (μα κι εσείς γιατί είστε τόσο κωλοπερίεργη μαντάμ; Τι σε κόφτει ποια έχει πελάτισσα; )
«Είπα εγώ πελάτισσα;» απαντούσε και καλά αινιγματικά το λαμόγιο. «Φίλοι είμαστε με την Αννούλα» (από δω βγήκε και η παροιμία Αμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους οχτρούς!)
«Και τι θα της φτιάξετε γιατρε; Άκουσα που είπατε ότι κάτι θα της φτιάξετε!» (μια αυτούκλα να είχε στήσει η κότα!)
«Τι θα της φτιάξω; Ξέρω και γω; Παστίστιο θα της φτιάξω!» έλεγε τελικά ο Αναστάσης και ξεκαρδιζόταν με τα ίδια του τα αστεία (αφού δεν επρόκειτο να ξεκαρδιστεί κανείς άλλος)

Έτσι τα θύματα ήταν υπερήφανα πως είχαν τον ίδιο γιατρό με τα ξακουστά celebs και χώνανε τα φράγκα με απίστευτα μεγαλύτερη ευκολία (σε σύγκριση με τη σπαγγιά που θα δείχνανε αν ο γιατρός τους είχε αναλάβει την περιποίηση της Μαρίας της άσχημης…)

-Δεν έκοβε καμία απόδειξη! Απίστευτο και όμως αληθινό. Τα ευρώπουλα εισέρεαν με τη σέσουλα εκεί μέσα και η εφορία δεν εισέπραττε παρά τον πούλο! Θα μου πεις που είναι η έκπληξη κορίτσι μου καλό; Γιατί η μάνα σου δεν έχει εισπράξει κατάμαυρο χρήμα σε φακελάκι; Ναι, αλλά δουλευοντας στο ΕΣΥ πλήρωνε και φόρο. Εδινε και κάτι συμβολικά ρε παιδί μου, για το καλό, πως το λένε; Αυτός, όπως μου εμπιστεύτηκε δήλωνε μόνο τα χρέη του στην εφορία κάθε χρόνο. Και πλήρωνε βέβαια το κάτι τις του στον εφοριακό για να μην του γεννηθεί η απορία γιατί στο διάολο εξακολουθεί να λειτουργεί αυτό το γαμο-ιατρείο   αφού μπαίνει μέσα επί 25 χρόνια στη σειρά!

Είδα και κατέγραψα τι ακριβώς έκανε: Έπαιρνε το χρήμα σε ρευστό μόνο και μόνο με τα ίδια του τα χέρια. Εμένα δεν με άφησε ποτέ να εισπράξω ούτε να πω την τιμή καμιάς επέμβασης από το τηλέφωνο. Τις βρωμοδουλιές τις έκανε μόνος του ώστε να μην μπορεί κανείς να τον τσεκάρει. Δεν εμπιστευοταν ούτε τον κώλο του –κρίνοντας πάντα εξ ιδίων τα αλλότρια. Δεν ήξερε όμως με ποια έμπλεκε. Τον είδα τελικά να τοποθετεί το μαύρο (σαν πίσσα) χρήμα στο κάτω αριστερά συρτάρι του γραφείου του. Κάθε πανσέληνο έδινε και μια απόδειξη της τάξεως των 30 ευρώ με αιτιολογία «εξαγωγή σπίλου» (αντί 5000 ευρώ για εισαγωγή  επιπλέον βυζιού) για ξεκάρφωμα.

Τα βράδια δεν κοιμόμουνα. Είχα ήδη σχεδιάσει βήμα βήμα το σατανικό μου σχέδιο αλλά δεν ήμουν σίγουρη: Να το εφαρμόσω; Κι αν υπάρχει θεός; Κι αν με κάψει στην κόλαση; Θα μου πεις εμένα θα βρει να κάψει στην κόλαση; Χάθηκε να κάψει τον λαμόγιο τον αρχιφοροφυγάδα; Ξέρω κι εγώ; Δεν είμαι σίγουρη. Διότι και από την κυβέρνηση περίμενα να τα πάρει από τους φοροφυγάδες για να πληρώσω το χρέος της αλλά όπως βλέπω κι αυτή από μένα τα ζητάει!
Ξέρετε τι ήταν αυτό που έκανε τη σταγόνα να ξεχειλίσει από το ποτήρι; Την 15 Οκτωβρίου ημέρα παγκόσμιας αγανάκτησης ο Αναστάσης έβαλε ένα κόκκινο φουλάρι στο λαιμό και κίνησε για το Σύνταγμα. Για κακή του τύχη τον είδα στο δρόμο κοντά στο σταθμό του μετρό. -«Που πας Αναστάση μεταμφιεσμένος σε Νίκο Παπάζογλου;»  είπα υποψιασμένη ότι πάει να κάνει το τζόβενο σε κανα πλαστικοποιημένο γκομενάκι.

-«Στο Σύνταγμα! Είναι η παγκόσμια μέρα αγανακτισμένων, που ζεις;» με ρώτησε όλο αγωνιστική περιφρόνηση που άφηνα τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό να ρουφάει το αίμα του λαού αδιαμαρτύρητα. «Δε θα ρθεις εσύ; Από σας τα νέα παιδιά περιμένει η Ελλάδα!»

Του χαμογέλασα γλυκά. «Μην ανησυχείς Αναστάση μου», του είπα μελίρρυτα. « ‘Έχουμε τα σχέδια μας. Δεν θα περιμένει πολύ…»

protagon

 

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >