Κυρίως νεφελώδης 22 oC
Γεώργιος Παπανδρέου: Ο Πρεσβύτερος
/ 0
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 84
Μερικά πράγματα είναι απο αυτά που ονομάζουμε ανεκτίμητα. Οι αρχές, η συνείδηση, η ανθρωπιά, οι αξίες που μας επιτρέπουν να ονομάζουμε τον εαυτό μας άνθρωπο.
Ένα από αυτά είναι ο σεβασμός στην καταγωγή μας και στον γεννήτορα μας. Στην ιστορία της οικογένειας και στο όνομα που φέρουμε, Πόσοι απο τους πολιτικούς μας μπορούν να υποστηρίξουν οτι - επι της ουσίας - έχουν τέτοιες ευαισθησίες και να καυχηθούν οτι τιμούν τον άνθρωπο.
Λυπάμαι, αλλά κατ' εμέ, είναι ελάχιστοι κι αυτοί υπο εξαφάνιση.
Γίνονται τόσα γύρω μας, η ζωή μας έχει βάλει σε γρανάζι, εμείς έχουμε βάλει τη ζωή μας (ή μήπως τη ζωούλα μας) πάνω από όλα κι όλους.
Σήμερα είναι μια επέτειος θανάτου. Κανείς δεν τη θυμίθηκε.. πώς θα μπορούσε άλλωστε με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας;
Σαν Σήμερα, την 1η Νοεμβρίου του 1968, άφησε την τελευταία του πνοή ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο πρεσβύτερος, όπως τον λέει η ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια.
Η ιστορία που έχτισε έπεσε βαριά στην οικογένεια, κάποιοι μίλησαν για κατάρα της οικογένειας και μάλιστα φίλος του "Γέρου" ο James Petras (είναι ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης), μεταξύ άλλων έγραψε για τον Γεώργιο:
Μεταξύ επανάστασης και αντίδρασης
Στον απόηχο μιας από τις μεγαλύτερες αντιφασιστικές αντάρτικες νίκες στην Ευρώπη το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα, υποστηριζόμενο από περισσότερα από 2 εκατομμύρια πολίτες, προέλαυνε τον Οκτώβρη του 1944 για την απελευθέρωση της Αθήνας. Με πενιχρή υποστήριξη στο εσωτερικό της χώρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου στηριζόταν στα πολεμικά αεροπλάνα και άρματα μάχης των Βρετανών ιμπεριαλιστών και στην εξόριστη δεξιά ελληνική μοναρχία. Ως πρωθυπουργός διέταξε τον αφοπλισμό της Αντίστασης και στήριξε τη στρατιωτική επίθεση των Βρετανών ενάντια σε χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας.
Ο Παπανδρέου προΐστατο της... στρατολόγησης πολλών πρώην συνεργατών των ναζί και μοναρχών που χρηματοδοτούνταν, εξοπλίζονταν και διοικούνταν από Βρετανούς και Αμερικανούς στρατηγούς. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός σε κυβερνήσεις που εξαπέλυσαν μια άγρια επίθεση στα μαζικά αριστερά λαϊκά κινήματα. Μετέτρεψαν μια χαρούμενη στιγμή, τη στιγμή της απελευθέρωσης της χώρας από τους ναζί, σε έναρξη μιας άθλιας περιόδου άγριας καταστολής και αποκατάστασης όλων των αποβρασμάτων της ανώτερης τάξης της προπολεμικής Ελλάδας και των φιλοναζί συνεργατών τους. Η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα υποτελή των ΗΠΑ και κυβερνήθηκε από επιδοτούμενα από το εξωτερικό κλεπτοκρατικά αστυνομικά καθεστώτα που διατηρήθηκαν στην εξουσία αυξάνοντας την ξένη κηδεμονία.
Αν ήμουν υπέρμαχος της οικογένειας ίσως έλεγα "άμα έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς". Αν ήμουν εναντίον, θα μπορούσα να νιώσω την ικανοποίηση που ένας τόσο σπουδαίος - κοινωνικά - άνθρωπος που γνώριζε απο κοντά τον 'γέρο' τα λέει έτσι όπως τα σκεφτόμουν αλλά... πού να ξέρεις αν δεν είσαι δίπλα στα γεγονότα πόσα απο αυτά είναι αλήθειες, πόσα πικρόχολα ψέματα και πόσα ανακρίβειες εντυπωσιασμού;
Το γεγονός είναι οτι η οικογένεια Παπανδρέου έχει πολιτική ιστορία κι έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της σημερινής Ελλάδας όπως τη ζούμε.
Δεν είμαι σε θέση να γίνω κριτής πολιτικών. Δεν είμαι σε θέση να καταδικάσω ή να δώσω άφεση. Θα ήθελα να αγγίξω το θέμα απο την ανθρώπινη πλευρά, όσο κι αν αυτό ακούγεται ουτοπικό με τις παρούσες συνθήκες και μάλιστα μια τόσο σημαντική ημέρα όπως αυτή που διανύουμε και που είναι καθοριστική για το μέλλον (ή την έλλειψη του) της Ελλάδας.
Τον άνθρωπο Γεώργιο Παπανδρέου, την σημερινή ημέρα, αν ήταν ο παππούς κάποιου αγρότη θα τον θυμόντουσαν οι συγγενείς και θα του έκαναν μνημόσυνο, θα μοίραζαν τα κόλυβα και θα τον θυμόντουσαν κι οι γείτονες. Με την μεγαλοσύνη της ψυχής μας σαν Έλληνες ακόμη κι αν τους είχε κάνει κάτι, θα το προσπερνούσαν και θα έλεγαν 'θεός σχωρέστον', έστω κι αν κάποιοι δεν το πίστευαν.
Τον άνθρωπο Γεώργιο Παπανδρέου, τον παππού του σημερινού πρωθυπουργού (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) δεν τον θυμήθηκε κανείς. Είναι όλοι πολύ απασχολημένοι, με το να σώσουν (;) τη χώρα. Ακόμη κι ένα group στο facebook αναφέρει: There are no admins left in this group!... όλοι έφυγαν, όλοι ξέχασαν.
...κι εγώ μη νομίζετε, δεν θα τον θυμόμουν! Στην ματιά μου όμως στα χρόνια και τα γεγονότα που πέρασαν μου το θύμισε μια γραμμή και μόνο αυτή: 1968: Πέθανε ο Γεώργιος Παπανδρέου (πρεσβύτερος).
Ο χρόνος κυλάει και η ιστορία γράφεται σε κάθε περίπτωση, ας μείνει να κριθεί απο αυτήν ο καθένας μέσα απο τις πράξεις του.
Εγώ θα πω μόνο 'Θεός σχωρέστον'
Ε.Σ.