Ο Νιόφερτος

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 63

«Ακόμα δεν βγήκε από το αυγό, ακόμα δεν έχει κάνει μία χημειοθεραπεία και άρχισε και τα αστεία! Εγώ τραβιέμαι 2 χρόνια και όχι αστείο δεν μπορώ να κάνω αλλά το κρατάω και μυστικό από τους περισσότερους φίλους μου» σκέφτηκε

- Τι ζώδιο είσαι; ρώτησε ο Μιχάλης τον νέο άνδρα που ήταν ξαπλωμένος στο διπλανό κρεβάτι, στο θάλαμο του νοσοκομείου.

Τον είχανε φέρει πριν από μερικές ώρες, ο Μιχάλης στο μισοϋπνι του είχε αντιληφθεί την νέα αυτή άφιξη στην πτέρυγα, αλλά δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειες να κοιμηθεί για να δει τον νεοφερμένο. Χωρίς έστω και μισή ώρα ύπνου μεσημεριανού, η μέρα γινόταν διπλά αβάσταχτη, διπλά ανιαρή… Τώρα, μιάμιση ώρα μετά, ξύπνιος εντελώς αλλά όχι ξεκούραστος (μία ατέλειωτη βόλτα δίπλα στην θάλασσα, με τα πόδια, χωρίς κάποιον να τον υποβαστάζει και χωρίς το καλώδιο του ορού στο χέρι του, αυτό ονειρεύεται, αυτό θα μπορέσει μόνο να τον ξεκουράσει) έστρεψε την προσοχή του στον καινούργιο ο οποίος μόλις είχε αποχαιρετήσει, κοφτά, απότομα, την μητέρα και τον αδελφό του που αφού τον τακτοποίησαν στη γωνιά του, είχαν φύγει για να βολευτούν και εκείνοι στο ξενοδοχείο τους.

-  Ε. Σου μιλάω. Τι ζώδιο είσαι; ξανάπε ο Μιχάλης, λίγο πιο δυνατά.

Ο άλλος γύρισε στο ανασηκωμένο μαξιλάρι του και τον κοίταξε. Στο βλέμμα του, φάνηκε του Μιχάλη, υπήρχε η λύπη, ο θυμός, η ελπίδα και βέβαια ο φόβος (αχ ο φόβος, αυτός με τον οποίο ζούσε ο Μιχάλης καθημερινά) που υπάρχει στα μάτια κάθε καινούργιου ασθενή, όλων εκείνων που είχαν ανακαλύψει πρόσφατα ότι είχαν έναν όγκο, την «επάρατο».

-  Είμαι Καρκίνος, ήρθε η απάντηση. Είμαι ένας Καρκίνος που χθες του είπαν ότι έχει προχωρημένο καρκίνο.


Ο άντρας με την στραβή μύτη, τα κοντά μαύρα μαλλιά και τα λεπτά χείλια μόρφασε, κάπως σαν να έλεγε «κακό αστείο, το ξέρω, το ξέρω».

-  Εσύ; συνέχισε.

 Ο Μιχάλης αισθάνθηκε ενοχλημένος με το αστείο του γείτονά του. «Κοίτα να δεις ο νέος» σκέφτηκε. «Ακόμα δεν βγήκε από το αυγό, ακόμα δεν έχει κάνει μία χημειοθεραπεία και άρχισε και τα αστεία! Εγώ τραβιέμαι 2 χρόνια και όχι αστείο δεν μπορώ να κάνω αλλά το κρατάω και μυστικό από τους περισσότερους φίλους μου» σκέφτηκε. Δεν άφησε όμως να φανεί η ενόχλησή του. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Πάει καιρός που πράγματα όπως οι διαφορετικές οπτικές γωνίες είχαν σταματήσει να τον ενοχλούν – όπως είχαν σταματήσει να τον χαροποιούν και οι ίδιες με κάποιον οπτικές γωνίες, κάτι όμως που δεν το θεωρούσε καθόλου απώλεια. Πέρασε το χέρι του ανάλαφρα πάνω από το αραιό, τσουρούτικο, όπως το έλεγε, χνούδι που είχε απομείνει στο κεφάλι του και έκανε και αυτός την απόπειρά του να αστειευτεί:

- Λέων είμαι – χωρίς χαίτη, ή έστω και λίγα μαλλιά, αλλά Λέων… Μιχάλης, συστήθηκε

- Χαράλαμπος. Όχι Μπάμπης, όχι Λάμπης, όχι Χάρης. Ολόκληρος Χαράλαμπος!!!

- Ok, ok, χαλάρωσε… μαζεύτηκε ο Μιχάλης, αν και δεν είχε κάνει και κάτι υπερβολικό.

Σκέφτηκε: «Ποπο, περίεργος άνθρωπος, δεν θα είναι καλή παρέα».

Ο Χαράλαμπος, ολόκληρος, κατάλαβε ότι το είχε παρατραβήξει και εξηγήθηκε:

- Συγγνώμη αλλά εδώ στην Αθήνα όλοι θέλουν να μου δώσουν άλλο όνομα, λες και το Χαράλαμπος έχει τίποτε στραβό! Με ρωτάνε «και πως σε φωνάζουν» και όταν λέω «Χαράλαμπο» κατεβάζουν τα μάτια λες και ντρέπονται.

- Ε, εδώ που τα λέμε όμως το Χαράλαμπος είναι λίγο βουκολικό όνομα. Ωραίο, αλλά σαν από χωριό, είπε ο Μιχάλης και έκλεισε πειραχτικά το μάτι.

- Αφού από χωριό είμαι, τι όνομα να έχω;

 … … … …

Ο Μιχάλης είχε παρατηρήσει πως έτσι κάπως, αφύσικα και επιτηδευμένα, μιλούσαν όλοι όσοι είχαν περάσει από τα κρεβάτια του θαλάμου. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως και τι, ούτε και να εξηγήσει την διαδικασία, αλλά και ο ίδιος όπως και άλλοι άρρωστοι που τους είχε γνωρίσει το διάστημα που έμπαινε, έβγαινε και έμπαινε και έβγαινε απ’ το νοσοκομείο μιλούσαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αφύσικο, ανασφαλή, ώρες-ώρες επιθετικό ή πολύ αμυντικό, (που είναι το ίδιο, είχε διαπιστώσει). Αυτός ο τρόπος δεν είχε να κάνει ούτε με την ηλικία, ούτε με το φύλο, ούτε με την καλλιέργεια ή την μόρφωση. Όλοι, έβγαζαν το ίδιο πράγμα, ίσως σε εκδοχές με μικρές διαφορές… το οποίο ο Μιχάλης το έλεγε «πίκρα».

… … … …

Δεν είχε προλάβει καλά-καλά ο Χαράλαμπος να συνέλθει από την πολύωρη εγχείριση του που έκανε δύο μέρες μετά, και ο Μιχάλης ένοιωθε πως τον είχε ερωτευτεί. «Η αλήθεια είναι» σκεφτόταν για τον εαυτό του τα ξάγρυπνα βράδια με τους εμετούς από την θεραπεία «ότι τον έχω εύκολο τον έρωτα, πάντα τον είχα. Αλλά από τότε που αρρώστησα, το παράκανα. Όμως με τον Χαράλαμπο είναι αλλιώς. Το ότι με τραβάει παρά το γεγονός πως είναι άρρωστος, δείχνει ότι κάτι άλλο υπάρχει εδώ, κάτι συμβαίνει, κάτι βαθύ, πολύ πιο αυθεντικό από τους άλλους έρωτες που τους ποθούσα διότι η υγεία τους τούς έβγαζε έξω από την ζωή μου με την αρρώστια».

 Είχε δίκιο; Δεν είχε; δεν έχει σημασία. Αληθινό είναι αυτό που νιώθουμε ακόμα και αν δεν ξέρουμε και δεν μπορούμε να το αναλύσουμε. Αληθινό ήταν το γλυκό, παραλυτικό συναίσθημα που τον κατέκλυζε τα βράδια που ο Χαράλαμπος, ζαβλακωμένος από τα χάπια και τους ορούς κοιμόταν ληθαργικά και νευρικά, και έπαιρνε ένα ύφος πληγωμένου παιδιού και ξεσκεπαζόταν και άφηνε να φανεί λίγο από τα ακόμα κάπως γεροδεμένα πόδια του και την ψωμωμένη μέση του.

 Προσηλωνόταν ο Μιχάλης να κοιτάζει με δίψα το γυμνό δέρμα του κρυφού, πλασματικού του έρωτα, με τις ώρες. Δεν ήταν ώρες, δυστυχώς, γρήγορα ο Χαράλαμπος άλλαζε στάση στον ύπνο, σκεπαζόταν καλύτερα, αλλά έστω και αυτά τα λίγα λεπτά που ήταν λίγο γυμνός τεντώνονταν, επεκτείνονταν και έμοιαζαν να χωράνε όλα τα προηγούμενα 27 χρόνια της ζωής του Μιχάλη και να αφήνουν χώρο για ακόμα 27 χρόνια που οι δυο τους θα είχαν λέει γνωριστεί υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν υγιείς και αμοιβαία ερωτευμένοι, και τα βράδια θα κοιμόντουσαν δίπλα-δίπλα στο ίδιο κρεβάτι, όχι δίπλα-δίπλα σε δύο κρεβάτια νοσοκομείου, και δεν θα ξαγρυπνούσαν ή θα έπεφταν σε αφύσικο λήθαργο από τις παρενέργειες των φαρμάκων, δεν θα είχαν να περιμένουν το ιατρικό συμβούλιο κάθε πρωί, ή επισκεπτήριο την μητέρα και την αδελφή με τα λυπημένα μάτια, αλλά το ξυπνητήρι να τους ξυπνήσει, για να πάνε σε μία δουλειά, ή ακόμα πιο ονειροπόλα, στο αεροδρόμιο, είναι διακοπές και θα πάνε οι δυο τους μαζί στην Σέριφο, την Κρήτη, την Εύβοια, στην Λισσαβώνα, και να ακούνε την υπέροχη βαβούρα των αεροδρομίων γύρω τους και τους ήχους νέων πόλεων, τέτοια να ακούνε, όχι το θόρυβο του νοσοκομείου, όχι τα τσόκαρα της νυχτερινής που τρέχει να προλάβει κάτι επείγον, όχι τις κραυγές που ακούγονται πότε πότε, ένα βράδυ κάποιος πέθανε στο θάλαμο και ο Μιχάλης ένοιωσε έναν πανικό χωρίς βάθος… γιατί εγώ Θεέ μου; Γιατί εγώ; Χαράλαμπε, γιατί εσύ;

Και ένα βράδυ που ο Μιχάλης παρατηρούσε τον Χαράλαμπο να κοιμάται, συνέβη και αυτό: Εκείνος, που κοιμόταν με το πρόσωπο γυρισμένο προς τον γείτονά του, άνοιξε απότομα τα μάτια του, είχε ξυπνήσει φαίνεται, δεν κοιμόταν για κάμποση ώρα, και κάρφωσε το βλέμμα του κατευθείαν στο βλέμμα του Μιχάλη. Αυτός δεν αντέδρασε, δεν τράβηξε το βλέμμα, δεν άλλαξε καν ύφος, αν υποθέσουμε ότι είχε κάποιο ύφος, αλλά συνέχισε να κοιτάζει το σκούρο των ματιών του φίλου του, ο οποίος αφού περάσανε λίγα δευτερόλεπτα χαμογέλασε ένα πικρό χαμόγελο (τι θα πει «πικρό χαμόγελο» αναρωτιόταν μια μέρα που βαριόταν ο Μιχάλης)… άραγε κατάλαβε τίποτε, ένοιωσε ο Χαράλαμπος;

 Ούτε και αυτό έχει σημασία. Όπως δεν έχει σημασία και τι συνέβη στα δύο παιδιά.

Αρέσει όμως στον τρυφερό άνθρωπο να φαντάζεται πως ο Χαράλαμπος και ο Μιχάλης, η Ελένη και ο Ανδρέας, η Κατερίνα και η Βάσω, η Λίζα και η Δήμητρα, ο Πάνος και ο Τόλης, η Ντία και ο Περικλής και άλλα ακόμα ζευγάρια ανεκπλήρωτων ερώτων, εδώ μόνο είναι χωριστά. Εκεί, σε όλο το εκεί, πριν το εδώ, μετά το εδώ, πάνω, κάτω και πέρα από το εδώ, εκεί, ζουν το μαζί τους, όπως ακριβώς το ονειρεύτηκαν.   
 

Του Βαγγέλη Προβιά

πρωταγωνιστές

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >