ΑΠΟΨΕΙΣ: Δεν ήταν ποτέ τόσο άδεια η Αθήνα

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 90

Ζω πολλά χρόνια εδώ, όσα κι η ηλικία μου - μη ρωτάτε πόσα δεν είναι ευγενική ερώτηση σε μια κυρία.

Η Αθήνα πάντα είχε πρόβλημα με την πολυκοσμία, υδροκέφαλη την έλεγαν. Όλοι θέλανε να έρθουν στην Αθήνα κι αυτοί που έμεναν μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούσαν προνόμιο τους που ζούσαν εδώ.
Μετά ήρθαν οι ισχνές αγελάδες. Αυτοί που είχαν έρθει στην Αθήνα με την αιτιολογία της αποκέντρωσης, επέστρεψαν στην ζεστή αγκαλιά της μητέρας πατρίδας από όπου προήλθαν αρχικά. Τα χωριά μπήκαν πρώτα στην προτίμηση για την ποιότητα της ζωής, οι κυβερνήσεις έδιναν και κίνητρα. Αυτά για τους Έλληνες εσωτερικούς μετανάστες.

Οι άλλοι, οι μετανάστες παντός είδους, χρώματος και καιρού, δεν καταλάβαιναν τίποτα, είχαν έρθει εδώ για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Για κάποιους έγινε πραγματικότητα το όνειρο, για κάποιους άλλους, τους περισσότερους, όχι.
Όπως κι αν έχει, η πολύβουη Αθήνα με τα χρώματα, τους χαμογελαστούς ανθρώπους και την διάθεση για γέλιο, τραγούδι και αστεία, έμεινε να υπάρχει σαν μέρος των αναμνήσεων και μας την θυμίζουν που και που οι ταινίες του Δαλιανίδη.

Σήμερα η Αθήνα είναι το κέντρο του κόσμου, το κέντρο - όχι το λίκνο - αυτό ήταν στην αρχαία Αθήνα. Το κέντρο των ζυμώσεων για την πορεία του ευρώ, το κέντρο της σκηνής σαν μοντέλο που το παρακολουθούν κάποιοι που ξέρουν ότι τους περιμένει το ίδιο σενάριο. Το κέντρο της πορείας της οικονομικής Ευρώπης.
Δεν πολυκαταλαβαίνω τα οικονομικά, για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν συμπαθούσα τους αριθμούς και τους ανθρώπους που τους διαχειρίζονταν. Ρατσισμός; μπορεί ή  ίσως να ήταν και οι προσωπικές εμπειρίες που είχα. Όλοι έχουμε τους δαίμονες μας.

Η Αθήνα του σήμερα, δεν έχει δείγματα να σε κάνει υπερήφανο. Δεν γίνεται να υπερηφανευτεί κάποιος για την 'φωλιά' των εξαρτημένων ανάμεσα στο κτήριο του πολυτεχνείου και του μουσείου. Δεν μπορείς να νιώσεις υπερηφάνεια για την πραμάτεια των φυλών, απλωμένη σε σεντόνια κι αυτοσχέδιους πάγκους όλη μέρα σε όλες τις γωνιές της. Δεν αισθάνεσαι υπερήφανος που οι δρόμοι της έχουν μετατραπεί σε γκέτο με πόρνες, νταβατζήδες κι όχι απαραίτητα ξένους. Δεν είναι εφικτό να νιώσεις μια στάλα ικανοποίηση για την φρούρηση της Αθήνας όταν οι 'φρουροί' χτυπάνε και διώχνουν πολίτες από την κεντρική της πλατεία.

Η Αθήνα του πόνου και της ταλαιπωρίας δεν θυμίζει σε τίποτα το λίκνο του πολιτισμού και της δημοκρατίας. Μετανάστευσαν οι έννοιες και η ουσία τους μαζί, φύγανε. Οι Έλληνες του εξωτερικού είναι πιο Έλληνες από τους κατοίκους της, γιατί απλά οι κάτοικοι της Αθήνας έπαψαν να αγαπάνε την Ελλάδα. Έχουν λόγους, αλλά το αποτέλεσμα μετράει τώρα.

Η Αθήνα που έχει απομείνει είναι σαν την άλλοτε λαμπερή Femme Fatale που έπαθε νευρική ανορεξία κι είναι ένα βήμα πριν το τελευταίο της χαμόγελο με ανοιχτά μάτια.
Αργοπεθαίνει, μόνη και ξεχασμένη.
Μοιάζει με την σαλεμένη άλλοτε πλούσια και μεγάλη κυρία που ξέπεσε και γυρνάει με τούλια και βαμμένη έντονα με το κόκκινο κραγιόν της, πιστεύοντας ότι δεν έχει χάσει τίποτα από την αίγλη της.
Είναι απλά η τρελή της γειτονιάς.

Ζω στην Αθήνα, μια Αθήνα που κανείς δεν θέλει να έρθει κι αυτοί που ζούμε εδώ θέλουμε να φύγουμε. Η ερημιά της φαίνεται σε κάθε ευκαιρία.

Οι νέοι δεν έχουν ευκαιρίες, εκτός από τις καφετέριες που κλείνουν μία μία λόγω της κρίσης. Οι μεσήλικες σέρνουν τα βήματα τους  γνωρίζοντας το γκρίζο μέλλον τους καθώς και των παιδιών τους. Οι ηλικιωμένοι ξέρουν ότι η ηλικία που περίμεναν να ξεκουραστούν  και, να αφήσουν  το ταλαιπωρημένο κορμί τους από τον κάματο μιας ζωής να ηρεμήσει απλά θα είναι βασανιστική.
Όλοι σπρώχνουν τον καιρό χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Τι φταίει, ποιός, γιατί, πώς... ερωτήματα που θα μείνουν αναπάντητα, τουλάχιστον από εμένα, γιατί η απάντηση είμαι βέβαιη ότι θα είναι άδικη.
Το αλεύρι θέλει δύο μυλόπετρες για να γίνει, έλεγε μια παλιά έκφραση. Ενοχές δεν βαραίνουν κανένα εξ όσων μπορώ να αντιληφθώ. Άποψή μου ένοχοι είμαστε όλοι.

Η Αθήνα μου δεν θα είναι ποτέ ξανά νυφούλα όπως την τραγούδησε η υπέροχη Ρένα Βλαχοπούλου. Θα είναι μια μοναχική πόλη που αργοπεθαίνει για όσο δεν της παρέχουν την ανάλογη περίθαλψη για να φύγει από την κοινονικοπολιτιστική ανορεξία και θα γυρίζει σαν τρελή στους δρόμους του κόσμου προκαλώντας άλλοτε τον οίκτο κι άλλοτε το συγκαταβατικό γέλιο από τους ξενόγλωσσους περαστικούς, αν δεν της δοθεί η κατάλληλη βοήθεια από τους 'κοινωνικούς' λειτουργούς της πολιτικής της ζωής.


Η Αθήνα ποτέ δεν ήταν τόσο άδεια από σπιρτόζους ανθρώπους με δημιουργικά μυαλά, από ζεστές καρδιές, από παρουσίες με καλοσύνη και απλωμένο χέρι για ανθρωπιά.

Συγχωρήστε μου την γκρίζα διάθεση.. ήταν μετά από μια δύσκολη ημέρα.Ξεχάστε οτι διαβάσατε αυτό το κείμενο, αύριο ξημερώνει μία νέα ημέρα.

Ε.Σ.

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >