ΑΠΟΨΕΙΣ: Θρησκευτική ενοχή

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 97

Έδωσα και εγώ το παρόν στη φημισμένη Θεσσαλονίκη. Ως νεογέννητη φοιτήτρια των Ιωαννίνων, έκανα μια στάση δύο ημερών για φραπέ και κουλούρι στη γειτονική πόλη.

Εκτός όμως από το σουσάμι και την καφεΐνη , γεύτηκα και τον κόσμο. Γνώρισα καινούργια πρόσωπα, κοίταξα διαφορετικά μάτια, παρατήρησα ξένες μορφές. Για να είμαι όμως ειλικρινής και να μην δημιουργώ συνωμοσίες με τις λέξεις, χάθηκα στο ρεύμα του πλήθους.Και εκεί που πνιγόμουν μέσα στα άγνωστα πρόσωπα ενός λεωφορείου, κρατήθηκα από την άκρη ενός καθίσματος. Με μια έντονη δόση αμφιβολίας να κυλά στο αίμα μου, έκανα δύο βήματα πίσω και πήδηξα πάνω στο κάθισμα. Σχεδόν χειροκρότησα τον εαυτό μου φανερά που τα κατάφερε. Σήκωσα το κεφάλι για να κοιτάξω μήπως κάποιος το πρόσεξε και να καταλάβω αν υπήρχε όντως λόγος να νιώσω ντροπή. Πίσω μου βρισκόταν καθισμένη μια κοπέλα μέσης ηλικίας και δίπλα της, ένας παπάς.

Μόλις είδα τα ράσα, με τον αφελή αυθορμητισμό μικρού παιδιού, καθησυχάστηκα. Με κατέκλισε εκείνο το ευχάριστο συναίσθημα της γαλήνης και της εμπιστοσύνης που μου εμπνέουν «οι εκπρόσωποι του Θεού». Ποτέ δεν  καλλιέργησα ιδιαίτερα το θρησκευτικό μου συναίσθημα. Πηγαίνω σπάνια στην εκκλησία και αμφιβάλλω σχεδόν διαρκώς για την αλήθεια που διαφημίζει η κοινωνία. Παρόλα αυτά το βαθύτερο ένστικτο της συνήθειας, νικάει. Έτσι νιώθω ευθυμία όταν συναντώ παπάδες, γιατί εκτός των άλλων, οι άνθρωποι αυτοί έχουν επιλέξει τον αγιότερο τρόπο ζωής και έχω μάθει να σέβομαι τις καλές επιλογές. Βυθισμένη στην πλάνη του μυαλού μου, άκουσα από πίσω, το αντικείμενο των σκέψεων μου να μιλά χαμηλόφωνα στη διπλανή του. Με περισσή περιέργεια, τέντωσα το κορμί μου για να πιάνω καλύτερα τη συχνότητα της φωνής του. Ρώτησε την κοπέλα κάτι για την ζωή της και από την απάντηση της κατάλαβα ξεκάθαρα ότι η καταγωγή της δεν ήταν Ελληνική. Η συζήτηση συνεχίστηκε για αρκετή ώρα, με εμένα σε θέση ετοιμότητας για να μη χάσω ούτε φωνήεν.

Στο τέλος του δρόμου, βρισκόταν η σωτήρια στάση. Μόλις άνοιξαν οι πόρτες, το πλήθος των αγνώστων κατέβηκε από το λεωφορείο και ο αέρας επέστρεψε στα πνευμόνια μας. Ένας από τους αγνώστους, ήταν και ο παπάς. Έφτασε στο τέλος του προορισμού του και ίσιωσε το ράσο του. Αποχαιρέτησε νοερά τη κοπέλα αφού της ευχήθηκε καλό δρόμο και έφυγε.

Οι θέσεις άδειασαν. Κάποιος, από τους φίλους μου, ήρθε και έκατσε δίπλα μου. Μου έκανε ένα σχόλιο, που το ένιωσα ξινό πάνω στη πληγή μου. Συνεχάρει τον παπά για τη στάση του και τις θερμές σχέσεις που διατηρεί με τον κόσμο. Έτσι μένει ζωντανή η φλόγα της επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο. Σπανίζουν τέτοιοι χαρακτήρες σήμερα, είπε. Και τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, του απάντησα και με κοίταξε απορημένος. Ούτε η στολή μας προσδίδει θεϊκές ιδιότητες τελικά, συμπλήρωσα από μέσα μου ενώ σκεφτόμουν τη συζήτηση του με την κοπέλα.

- Και γιατί δεν κάνεις παιδί;
- Είμαι μεγάλη πια για παιδί, θα με κοροϊδεύει η κόρη μου.
- Γιατί πόσο είσαι;
- Σαράντα επτά. Είναι πολύ αργά πια για δεύτερο.
- Μάλιστα. Γενικά όμως είσαι καθαρή;
- Τι εννοείται;
- Δεν πηγαίνεις με άντρες;
- Έχω σχέση δεκαοχτώ χρόνια με κάποιον.
- Χριστιανός;
- Όχι
- Πρέπει όμως να βαφτιστεί.
- Αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι ότι ο άνθρωπος δεν εγκαταλείπει την πίστη του ποτέ, όποια και αν είναι αυτή. Είναι δίκαιος και εργατικός. Τι σημασία έχει που δεν  είναι Χριστιανός; Υπάρχουν και άλλοι που πηγαίνουν συνεχώς στην εκκλησία και μόνο το κακό έχουν στο νου τους.

- Όχι δεν λέω. Πάντως εσύ στα νιάτα σου πρέπει να ήσουν πολύ όμορφη.
- Καλή ήμουν.
- Βλέπω εδώ ότι έχεις ωραίο μπουτάκι.
- (...)
-Δεν εννοώ κάτι πρόστυχο. Απλά ωραία δημιουργία του Θεού.
- Ε, ευχαριστώ.

Παρακαλώ, απάντησε με τη γλώσσα του σώματος αυτός. Τυχαία η συνάντηση των δαχτύλων του με τον ώμο της; Ίσως να μην μάθω ποτέ. Ίσως και να μην με ενδιαφέρει αρκετά. Διάβασα κάτι καινούργιο στη μάσκα της καλοσύνης που φορούσε για να κρύψει τη πρόστυχη φύση του. Μπορεί η εκκλησία να έχει μετατραπεί σε επιχείρηση. Μπορεί τα μεγάλα κεφάλια, να έχουν αποκτήσει και μεγάλα κεφάλαια. Μπορεί πλέον το ταμείο της εκκλησίας να μεταμορφώθηκε σε γραφείο πελατειακών σχέσεων και πολλοί ιερείς να κυκλοφορούν με τις καραμπίνες της πολιτικής εξουσίας. Εγώ όμως διάβασα ξεκάθαρα στο προσωπείο του, πως δεν με νοιάζει. Και αυτό γιατί έμαθα κάτι εκείνη την ημέρα. Το μάθημα μου ήταν πως δεν θα χάσω την ελπίδα μου και δεν θα αφήσω την ελπίδα να χάσει εμένα. Ένα τέτοιο περιστατικό μου επιβεβαιώνει πράγματα που ήδη γνώριζα. Το νόμισμα όμως των ανθρώπων που έχουν πλησιάσει το Άγιο πνεύμα έχει δύο όψεις. Η μία όψη κάθισε ένα πρωινό, πίσω μου στο λεωφορείο, με ράσα και αθώα έκφραση ενώ χάιδευε το μπούτι μιας άγνωστης. Η άλλη όψη βρίσκεται στα παρασκήνια των μεγαλουπόλεων, σε εκείνα τα χωριά της επαρχίας που οι ιερείς οργανώνουν συσσίτια για τους απόρους.  

Δεν με ενδιαφέρει εν τέλει πώς τιτλοφορείται ο καθένας, παπάς ή Άγιος ή δολοφόνος. Εμένα με νοιάζει να προσφέρει, ανεξάρτητα από το τι πρεσβεύει. Δεν περιμένω τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από κάποιον επειδή φοράει θρησκευτικές αποδείξεις, σταυρό, ράσα ή φτερά Αγγέλου. Το θέμα είναι πως θα χρησιμοποιήσεις τον εαυτό σου και όχι πως θα τον παρουσιάσεις. Η ιστορία άλλωστε αποδεικνύει πως τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται στο όνομα της εξουσίας. Και η εξουσία για πολλούς, εδραιώθηκε δίπλα στις προσευχές, μέσα στον οίκο του Θεού. Στο μέρος από το οποίο κυλά το μεγαλύτερο καλό, θεωρητικά, στις ρίζες του πολιτισμού.

Για όλους αυτούς τους λόγους και όταν με ρωτάνε ποια είναι η πίστη μου, εγώ έχω μόνο μια απάντηση να δώσω. Δεν πιστεύω στην εφαρμοσμένη θρησκεία της κοινωνίας. Ίσως σε κάτι πιο πνευματικό και εξιδανικευμένο, σε αυτό που θα έπρεπε να είναι. Και πάνω από όλα πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω στον άνθρωπο όπως γεννήθηκε, γυμνός.


Της Αγγελίνας Ματζιαράκη, 17 χρονών
 

protagon

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >