ΑΠΟΨΕΙΣ: Η Λουλού γράφει στη μάννα της

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 106

Γεια σου μαμά, μητέρα μάνα. Όπως θες πες το. Πήρα την απόφαση να γράψω αυτά τα λόγια που ήθελα καιρό να σου πω ανώνυμα. Όπως ανώνυμα θα είναι όσα θέλω να κρύβω. Τώρα και για χρόνια.

Σου γράφω με αφορμή τις μπηχτές που μου πέταξες για μία ακόμη φορά όταν καθόσουν με τη «φίλη» σου. Τη φίλη που λες πως σε θυμάται όποτε σε έχει ανάγκη. Με είπες λουλού μαμά, γιατί η εικόνα μου λες πως συνάδει με το νέο σου ομοφοβικό πρότυπο του γκέϊ. Πόσο πληγώνεις με τα λόγια σου. Και δεν είμαι καν θηλυπρεπής. Μα αλήθεια, ποια η διαφορά αν ήμουν;

Νομίζεις πως επειδή βγαίνω και γελάω είμαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος. Αλήθεια δεν αναρωτήθηκες ποτέ γιατί κλαίω όταν είμαι μόνος; Κι αν είχες τι υποψίες γιατί δεν με έπιασες να μου μιλήσεις –αντί να μου κάνεις εμετικές νύξεις;

Μου μαυρίζεις την καρδιά. Δεν μ αρέσει η ζωή μου. Αλλά πρέπει να τη ζω. Γιατί δεν έχω τα κότσια να κάνω κάτι άλλο. Και δεν με ρώτησες πριν με γεννήσεις, αν θέλω να γεννηθώ κοντός, ψηλός, χοντρός, άσχημος, αν θέλω να είμαι διαφορετικός. Εσύ και ο πατέρας αποφασίσατε να κάνετε οικογένεια για να χορτάσετε τον εγωϊσμό σας. Δεν με ρώτησε κανείς.

Ξέρεις μαμά, η οικογένεια είναι σαν μια επιχείρηση. Όταν την ξεκινάς πρέπει να υπολογίζεις και τις ελαττωματικές παρτίδες.

Και είναι τόσο αστείο! Λες να σηκώθηκα μια μέρα από το κρεβάτι και να είπα «Εφεξής θα είμαι γκέι και θα έχω να αντιμετωπίζω ηλίθια κριτική και σχόλια για την υπόλοιπη ζωή μου»; Όχι δεν το σκέφτηκες. Φοβάσαι μην είναι ο γιος σου από κείνες τις κουνιστές. Τις λούγκρες που λες, σα να χάθηκαν οι άλλες λέξεις. Κι ούτε που ξέρεις πόσες φορές έμπηγα τα κλάματα όταν πριν κοιμηθώ σκεφτόμουν τα αποτυχημένα ραντεβού με κοπέλες. Γιατί δεν μου σηκωνόταν ρε μάνα. Κι ήθελα τόσο πολύ να είμαι φυσιολογικός.

Το ξέρω πως δεν θα έχω τη ζωή που βλέπω στους άλλους και ζηλεύω. Δε θα περπατήσω χέρι-χέρι ανέμελος και δεν θα κάνω οικογένεια. Είναι αρκετά πράγματα για να μου στερούν την ευτυχία. Και άλλα τόσα που σκέφτομαι και θα 'θελα να σου πω. Μα δεν μ' αφήνεις με τον τρόπο σου.

Δεν σε αγαπώ. Σε λατρεύω. Μα όταν φέρεσαι έτσι σε σιχαίνομαι. Κοίτα πόσο αστείο, μα είναι αλήθεια. Με πληγώνεις όπως τα παιδιά που με έβριζαν στο σχολείο. Οι φανατικοί «άνδρες» που με σχολιάζουν. Οι κουτσομπόλες που δεν παύουν να ασχολούνται. Μα όλοι εκείνοι δεν είπαν ποτέ πως μ' αγαπούν.

Καληνύχτα μαμά,

Ο γιος σου η Λουλού

Του Μάρκου Πατίρη





 

via

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >