ΑΠΟΨΕΙΣ: Παραμύθια για μεγάλους : Ρε, αϊ στα διάλα!

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Ελλάδα

Προβολές: 80

«Ρε άϊ στα διάλα», είπες και έσβησες απηυδισμένος την τηλεόραση. Είχες μόλις πληροφορηθεί τα νέα, σχετικά με την έκτακτη εισφορά στα ακίνητα. Έτρεξες γρήγορα στον καθρέφτη.

Πλησίασες το πρόσωπό σου. Κοιτάχτηκες, ελέγχοντας εξονυχιστικά το είδωλό σου χιλιοστό – χιλιοστό. «Ουφ», ξεφύσηξες. Δεν έγραφε πουθενά ΜΑΛΑΚΑΣ.

Βγήκες από το σπίτι να πάρεις λίγο αέρα. Δεν σε χωρούσαν οι τέσσερις τοίχοι. Ειδικά τώρα που ήξερες πόσο έπρεπε να πληρώσεις για τον καθ’ ένα, έτσι, νταβατζηλίκι. Βασικά, θα στα παίρνανε με βάση τα τετραγωνικά και την περιοχή που βρισκόταν το ακίνητο. Περπατώντας, άρχισες να κάνεις υπολογισμούς. Μετρούσες κατοστάευρα στα δάχτυλα. Ήσουν σίγουρος, τα είχες υπολογίσει σωστά. Όσες φορές και αν έκανες την επαλήθευση, η σούμα κατέληγε στο μεσαίο.

Αφηρημένος όπως ήσουν, βρέθηκες σε ένα σκοτεινό σοκάκι. Δίστασες για λίγο, αλλά το κλάμα ενός άντρα στο βάθος σε έπεισε να το διασχίσεις. Είχες τόση ανάγκη και εσύ από αλληλεγγύη που ένιωσες υποχρέωση να τον νοιαστείς. Πλησίασες. Κρυμμένος πίσω από μια χάρτινη κούτα, ο άντρας έκλαιγε και χτυπιόταν σαν μικρό παιδί.

Έσκυψες από πάνω του. Το κιτρινισμένο φως από τις λάμπες του δρόμου σε βοήθησε να τον αναγνωρίσεις. Μαύρος μακρύς μανδύας και στα χέρια ένα δρεπάνι. Πάγωσες. «Χα.. .Χα.. .Χα... Χάρε... ήρθες να με πάρεις(;)», ρώτησες με τρεμάμενη φωνή. Ο Χάρος σκούπισε τα δάκρυα του και ανασκουμπώθηκε. «Δε μας χέζεις ρε φιλαράκι και εσύ. Αυτό μας έλειπε τώρα, ακόμα ένας Έλληνας. Δεν βλέπεις σε τι κατάσταση μ’ έχουνε φέρει οι συμπατριώτες σου; Από τότε που ακούστηκε στον Άλλο Κόσμο το νέο για το χαράτσι με τα ακίνητα, έχουνε ξεσηκωθεί οι ελληνικές ψυχές και απαιτούν ανάσταση νεκρών και επιστροφή του οβολού που μου δώσανε για το πέρασμα. Φοβούνται λέει πως η Κυβέρνηση θα φορολογήσει και την τελευταία κατοικία».

Σκεφτόσουν τα σωστά λόγια για να τον παρηγορήσεις, τη στιγμή που χτύπησε το κινητό σου. Η γυναίκα σου. Σε ενδιαφέρουσα. Απάντησες αμέσως. «Έλα αγάπη μου», είπες λιώνοντας.  Η γλυκιά απάντησή της αντήχησε στο σοκάκι. «Πάλι καλά που δεν σου δώσαμε να κουβαλάς και την κοιλιά, κάπου θα την ξεχνούσες. Είμαι στο γιατρό, έχω έρθει για το υπερηχογράφημα. Θα έρθεις ή να ενημερώσω το παιδί σου ότι, την μέρα που έμαθα το φύλο του, έμεινε ορφανό από πατέρα»; Ο Χάρος σε κοίταξε με νόημα και σου κλεισε το μάτι. «Έρχομαι αγάπη μου, έρχομαι», είπες στη γυναίκα σου, χαμογελώντας με αμηχανία στο νέο σου φίλο.  «Αντίο και κουράγιο», είπες στο Χάρο και απομακρύνθηκες με ταχύ βήμα. «Στο επανειδείν», ψιθύρισε ο Χάρος και ας έκανες πως δεν άκουσες.

Μπήκες στο γραφείο του γιατρού βιαστικά, την στιγμή που άπλωνε τη ζελώδη κρέμα στην κοιλιά της γυναίκα σου, για να κάνει το υπερηχογράφημα. Στην οθόνη,  εμφανίστηκε δειλά το παιδί σας. «Ο γιός σας», είπε ο γιατρός και σας έδειξε το – όπως το είπε – πουλάκι του.  Αυτό που δεν μπορούσε βέβαια να εξηγήσει ο γιατρός, ήταν η κάθετη κίνηση που έκανε ο μικρός προς το πουλάκι του με τα χέρια, σε στυλ «πάρτε τ’ @@ μου, εγώ στην πρώτη μου κατοικία χαράτσι δεν πληρώνω».

Μπαίνοντας στο σπίτι, έτρεξες να προλάβεις το σταθερό τηλέφωνο που χτυπούσε με μανία. Ο κουμπάρος σου. «Λοιπόν ρε», ξεκίνησε, «άνοιξε τον υπολογιστή.  Βρήκα μια δήλωση ρητής επιφύλαξης στο διαδίκτυο, να τη συμπληρώσεις και να τη στείλεις μαζί με τα λεφτά όταν θα σου έρθει η έκτακτη εισφορά για το ακίνητο. Ακούς; (Όχι ότι περίμενε απάντηση). Λοιπόν, πήγαινε στην τάδε διεύθυνση, κάνε διπλό κλικ, δεξί κλικ, άνοιγμα και κάνε ντάουνλόουντ». Ακολούθησες πιστά τις οδηγίες. «Εντάξει, το βρήκες; (πάλι δεν περίμενε απάντηση) Άντε μιλάμε μετά», είπε βιαστικός να κλείσει, αλλά τον πρόλαβες. «Όπα κουμπάρε, περίμενε. Ξέχασες να μου πεις το πιο βασικό. Τα λεφτά από που θα τα κάνω ντάουνλόουντ»;


Του Δημήτρη Φιλίππου
ΠΗΓΗ

• < Προηγούμενο
• Επόμενο >