Ασθενής βροχόπτωση 14 oC
ΑΠΟΨΕΙΣ: Γιαγιά αμέσου δράσεως!
/ 0
- Λεπτομέρειες
- Κατηγορία: Ελλάδα
- Προβολές: 151
Αχ πόσο την λυπάμαι αυτή την γιαγιά που εκτελεί χρέη μαμάς! Εχουμε λίγο χάσει τους ρόλους και τα έχουμε μπερδέψει. Δεν ξέρω ποιος φταίει μπορεί και η κοινωνία η άτιμη που μας έχει κάνει να μπερδευόμαστε και να ξεχνάμε το ρόλο μας όποιος και να είναι αυτός.
Είχα την ευτυχία να μεγαλώσω σε ένα σπίτι όπου η μαμά δεν δούλευε και η γιαγιά είχε το ρόλο της γιαγιάς.Ο οποίος ποιος είναι θα μου πεις; Κατά την δική μου άποψη η γιαγιά είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της οικογένειας.
Είχα μια γιαγιά που κρυβόμουνα στην αγκαλιά της όταν με μάλωναν και είχε πάντα μια γλυκιά κουβέντα να μου πει, ένα χάδι για να μου πάρει τον πόνο και την στεναχώρια και όλα φαινόντουσαν λίγο πιο όμορφα στην αγκαλιά της. Πάντα έμπαινα στο σπίτι της και μύριζε το γλυκό σταφύλι που μόλις είχε φτιάξει και τα ωραία της μπουγαρίνια στο περβάζι της κουζίνας.
Όλοι σκεφτόμασταν πάντα την γιαγιά, να μην της λείψει τίποτα και να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να είναι ευτυχισμένη, να μην την στεναχωρούμε και να την φροντίζουμε πάντα γιατί έχει παλέψει πολύ στην ζωή της και έχει κουραστεί. Πάντα περίμενα να κάτσω στα πόδια της και να μου πει τα ωραία της παραμύθια με τις νεράιδες και τους ιππότες, τις οποίες έπαιρνα μαζί μου κάθε βράδυ στον ύπνο μου και με νανούριζαν.
Φέτος λοιπόν ανατράπηκε η άποψη αυτή που είχα για την γιαγιά. Πήγα διακοπές και ήταν μια οικογένεια στο διπλανό σπίτι που τους βλέπουμε κάθε χρόνο Φέτος λοιπόν είχαν πάρει μαζί και την γιαγιά. Ωραία σκέφτομαι θα την έφεραν να ξεκουραστεί και να κάνει τα μπάνια της. Κάτι λάθος έκανα όμως προφανώς.
Ξυπνάω λοιπόν το πρωί και βλέπω όρθια την γιαγιά με τα πιτσιρίκια της οικογένειας, να τους φτιάχνει πρωινό και οι γονείς εννοείται να κοιμούνται, γιατί όπως έμαθα μετά, είχαν ξενυχτήσει το βράδυ. Εντάξει λέω πρώτη μέρα είναι έχουν κουραστεί και θέλουν να ξεκουραστούν. Κάποια στιγμή λοιπόν πάμε για μπάνιο στην θάλασσα και μετά από περίπου μισή ώρα να και οι διπλανοί.
Η εικόνα τέλεια : Η μητέρα να ουρλιάζει στα πιτσιρίκια γιατί πάνε πολύ βαθιά, αυτά να μην δίνουν καμία σημασία και ο μπαμπάς στον κόσμο του να διαβάζει την εφημερίδα του. Και βέβαια στο τέλος να τσακώνονται ποιος θα πάει τα παιδιά στο σπίτι για να τα αφήσουν στην γιαγιά, η οποία είναι υπεύθυνη για να τα κάνει μπάνιο, να τα ταίσει και να τα κοιμίσει για να συνεχίσουν εκείνοι το μπάνιο τους ανενόχλητοι. Το απόγευμα λοιπόν γυρίζουν από την θάλασσα, η γιαγιά έχει ήδη ταίσει τα παιδιά, από το φαί που έχει μαγειρέψει εκείνη εννοείται και τα έχει βάλει για ύπνο. Κάνουν και αυτοί το μπάνιο τους και όταν ξυπνούν τα παιδιά, εξαφανίζονται, για την μια και μοναδική καφετέρια που έχει το μέρος για να πιουν το καφέ τους ανενόχλητοι. Το βράδυ εννοείται ότι φεύγουν πάλι για να πάνε βόλτα και εννοείται ότι δεν παίρνουν και τα παιδιά μαζί τους και ότι θα τα κρατήσει η γιαγιά. Αυτό λοιπόν γίνεται κάθε μέρα για είκοσι μέρες που κρατάνε και οι διακοπές τους και η γιαγιά, ακοίμητος φρουρός της ξεκούρασης τους και της καλοπέρασής τους, αδιαμαρτύρητα και χωρίς ίχνος κούρασης (αυτό είναι σχετικό βέβαια).
Η γιαγιά λοιπόν για όλες τις δουλειές!
Η γιαγιά είναι η νταντά, η καθαρίστρια , η μαγείρισσα, η υπηρέτρια που τους τα πάει όλα στα χέρια χωρίς να διαμαρτυρηθεί καθόλου και ποτέ δεν γυρίζει κανείς να την ρωτήσει αν χρειάζεται κάτι, αν θέλει να πάει να κάνει ένα μπάνιο, αν θέλει να πάει μια βόλτα. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά είχα πάντα την εντύπωση ότι η γιαγιά είναι ένας άνθρωπος που ναι, είναι εκεί πάντα για εμάς αλλά όχι με την έννοια της υπηρέτριας και της νταντάς αλλά με την έννοια της γιαγιάς!
Η γιαγιά πρέπει να είναι γιαγιά!
Πάντα εκεί για εμάς, με το χάδι της, την καλή της την κουβέντα, την σοφία της, να απαλύνει την καρδιά μας και να την αγαπάμε σαν κάτι πολύτιμο. Αυτή πρέπει να είναι η γιαγιά και όχι είδος προς εκμετάλλευση. Τώρα θα μου πείτε τι μας νοιάζει εμάς τώρα για την γιαγιά αυτή.Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι σε κάθε σπίτι υπάρχει μια γιαγιά που πρέπει να την φροντίζουμε και να την αγαπάμε σαν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.
Είναι πολύτιμες για όλους!
Της Έλενας Λουκοπούλου
ΠΗΓΗ